سردبير: خودم

پیشگام بزرگ، دیوید واینر، وبلاگ (Weblog) را چنین تعریف می كند:

• شخصی است: یعنی توسط یك فرد نوشته می شود، نه توسط یك سازمان؛ به همین دلیل یك شخصیت ویژه دارد. پیراسته و ویراسته هم نیست كه به همین علت جالب است.

• روی اینترنت است: یعنی كه جایی چاپ نمی شود، می توان آن را با هزینه بسیار كم، مرتباً روزآمد كرد، و برای خواندنش داشتن یك مرورگر كافی است.

• منتشر می شود: یعنی نوشته های خام طی یك روند اتوماتیك، در قالب های پیش ساخته ریخته می شود و بالقوه در دسترس همه قرار می گیرد.

• بخشی از یك اجتماع است: یعنی مربوط به دسته ای از افراد است كه علاقه مشتركی دارند و به خاطر آن به طور مجازی دور هم جمع شده اند.

اوايل سال ۲۰۰۱ ميلادی، يعنی همان اوايلی که به کانادا آمده بودم با اين جانور جذاب (وب‌لاگ) آشنا شدم ولی هنوز نمی‌دانستم دقيقا چيست به چه فايده‌ای دارد. بعد که در سپتامبر ۲۰۰۱ آن ماجرای عجيب تروريستی در نيویورک اتفاق افتاد، با بيشتر خواندن و ديدن وب‌لاگ‌های انگليسی‌زبان ماجرا دستگيرم شد و به اين فکر افتادم که يک وب‌لاگ فارسی برای خودم درست کنم. در همان روزها، مشغول فکر کردن روی موضوع مقاله‌ای بودم که هر ماه برای يک ماهنامه‌ی کامپيوتری در ايران می‌نوشتم. وقتی که بيشتر به عمق توانايی‌ها و ظرفيت‌های اين پديده‌ی شديدا قوی و نو پی‌ بردم، ديدم بد نيست مقاله‌ام را درباره‌ی همين موضوع بنويسم. با تاکيد بر جنبه‌ی فيلترگونه‌اش در اقيانوس بزرگی از اطلاعات گوناگون که اينترنت به ما ارايه می‌کند.

  اين شد که همزمان که مقاله را با نام «اقیانوس اطلاعات - چگونه در اقیانوس اطلاعاتی این روزها غرق نشویم» (دنیای كامپیوتر و ارتباطات – شماره 5 -مهر 80) می‌نوشتم، روی وب‌لاگم هم کار می‌کردم و بالاخره پس ار چند روز، دقيقا در ۲۵ سپتامبر ۲۰۰۱، توانستم با کلی دردسر، و در نهايت فقط با Notepad وب‌لاگ فارسی تمام يونيکدم را بسازم. چندی بعد، در چهارده آبان 1380، با نوشتن یك راهنما و آماده كردن چند قالب پیش ساخته، دیگران را نیز تشویق به ساختن وبلاگ كردم و از آن روز تا حالا بيش از چهار هزار وبلاگ فارسی زاییده شده است. این تعداد، دست كم برای من حیرت انگیز است؛ چرا كه روزهای اول آرزو می كردم كه كاش در چهارده آبان سال آینده، 100 وبلاگ فارسی وجود داشته باشد.

ابتدا نام آن را «خودبزرگ بینی» گذاشتم! چون مطمئن نبودم كه فارسی زبانان دیگر، چه برخوردی با آن خواهند كرد و این اسم، نوعی دست پیش گرفتن بود برای پس نیفتادن. چیزی را كه حدس می زدم بارم كنند خودم به خودم لقب دادم تا آسوده تر بنویسم. اما پس از اقبال ده ها نفر دیگری كه مثل من به «فردیت» خودشان احترام می گذاشتند و از ابراز و به اشتراك گذاشتن یافته هایشان ابایی نداشتند، عمر «خودبزرگ بینی» به آخر رسیده بود. پس، باوجود این همه شریك جرم، دیگر لزومی به شنیدن یك تنه سرزنش های دیگران نبود، چون هر چه بود بین ده ها نفر تقسیم می شد؛ و حالا كه دیگر هراسی از قضاوت دیگران ندارم، با آسودگی یافته هایم را به اشتراك می گذارم. درجایی كه سردبیرش فقط خودم هستم، نه كس دیگر.

این سایت را با استفاده از امکانات Blogger Pro ساخته‌ام که ابزاری اینترنتی است برای سازمان‌‌دادن و مدیریت محتوا. (یا به اصطلاح دقیق‌تر یک Knowledge Management System است.)

برای زبان فارسی، استاندارد یونیکد را بکار گرفته‌ام که بهترین راه‌حل برای زبان فارسی در حال حاضر است.

در آخر یشنهاد می‌کنم اگر شما هم حوصله نوشتن دارید و همچنین آدم خجالتی‌ای هم نیستید به فکر دست و پا کردن یک «وبلاگ» باشید.برای این کار کافیست به راهنمایی که برای این کار نوشته‌ام مراجعه کنید.

برای اطلاعات بیشتر، شاید این مجموعه لینک کمک‌تان کند:

در پايين تعدادی از مقاله‌هايی که در رسانه‌های فرنگی درباره‌ی وب‌لاگ‌های ايرانی منتشر شده فهرست شده است: