ديگر سخت است که آدم بتواند واقعی بودن يا آگهی بودن خيلی از چيرها در اين روزگار بفهمد. مثلا اين
Moby (آهنگساز) از چندماه پيش در مجلات مختلف (مثل Wired) موضوع روی جلد يا يکی از موضوعات اصلی مجله بوده و بجز آن در جاهای بسيار ديگری هم در اين چند ماه مطرح شده است. با اينکه شخصا دوست دارم کارهايش را، ولی خيلی بد است که اين سيستم بازاريابی بیرحم، آدم را به هر پديدهای -حتی فرهنگی- مشکوک میکند که «نکند اينها فقط تبليغ باشد و خود اين کتاب/فيلم/موزيک/هنرپيشه/سريال/تئاتر/کالا چيز چندان با ارزشی نباشد و فقط بخاطر آگهیهای آشکار و نهان سازندگانش معروف شده باشد؟» (راستی
حاطرات موبی را هم در سايت جديدش میتوان خواند- نکند من هم پول گرفته باشم ازش؟!)