هزار و يک دليل هست برای اينکه به همهی بر و بچهها يک پيشنهاد بيشرمانه کنم: اينکه هر کس که هم مايل است و هم میتواند، يک وبلاگ انگليسی هم در کنار وبلاگ فارسيش درست کند و در آن هم گهگاهی بنويسد. پر واضح است که لازم نيست مطالب انگليسی دقيقا ترجمهی همان مطالب فارسی باشند.
چهارتا ازانگيزههايی که ممکن است برای اين کار وجود داشته باشد: يک) لااقل يک تمرين خوب برای نوشتن به انگليسی است دو) مخاطبان بالقوهی وبلاگ را بسيار فراتر میبرد و شايد حتی تعداد مخاطب بيشتری از وبلاگ فارسی برای طرف بياورد. سه) صدايی که مستقيما از مردم ايران (هرچند عدهای کم از طبقاتی محدود) برخيزد و قابل درک برای جهان باشد، تقريبا در اينترنت وجود ندارد. آن هم در جهانی که خيلی از ساکنانش اصلا فرق ايران و عراق را نمیدانند و فکر میکنند که همهی ما ايرانيان تروريست و عقبمانده و بیفرهنگيم و هنوز شتر سوار میشويم و بدتر اينکه بسياری از دولتهای جهان هم بر پايهی همين نادانی عمومی روابطشان را با ما تنظيم میکنند. چهار) برای پز دادن و مخ زدن هم بد بهانهای نيست. :) (
جان استاد اسدی فقط دربارهی همين موضوع نظربدهيد!)