پس از حدود دو سال دوری از روزنامههای ايرانی (بصورت چاپی) اولين چيزی که جلب توجهم را کرد اين بود که چقدر حروف اين روزنامهها ريز و کوچکاند. تازه من که هنوز سیسالم نشده و نسبتا چشمم سالم است سخت اين حروف و جملهها را میخوانم، چه برسد به مردان و زنان بالای ۴۰، ۵۰ سال که احتمالا بدون ذرهبين کارشان راه نمیافتد. البته اين مساله چند دلیل میتواند داشته باشد: يا اينکه صفحهآرا حوصله ندارد کمی خلاقيت مصرف کند که مجبور نشود برای ججا دادن يک مطلب در يک جای صفحه، اندازه خورف انرا کوچک کند؛ يا اينکه روزنامه نگران است است که اگر حروف را بزرگتر چاپ کند مجبور شود چند صفحه به تعداد صفحات بیفزايد و درنتيجه پول بیشتری برای کاغذ بدهد؛ يا اينکه اصلا اين روزنامه برای آدمهای بالای چهلسال منتشر نمیشود.
[
نظر شما چیست؟ ]