رجايي خراسانی، نماينده سابق ايران در سازمان ملل، به هفتهنامهی «سپيده» میگويد: «شما ببينيد تعداد ايرانيانی که ما در آمريکا داريم چقدر است؟ يک ايرانی اگر بخواهد فرزندش را ببيند يا برای معالجه برود چه بدبختی ها و مشکلاتی را بايد تحمل کند. يا بايد برود ژنو يا دبی. چرا اين کار را می کنيم؟ اين خرج ها را ما روی دست مردم می گذاريم که چه؟ مگر ثواب دارد؟ مگر اينها اموال عمومی نيست؟ مگر اينها مردم ما نيستند که بايد برای گرفتن يک ويزای ساده اينهمه رنج تحمل کنند؟» (از بی.بی.سی فارسی)