من واقعا معني
اين حرف را متوجه نميشوم که «روزی كه قوای سه گانه نتوانند يا نخواهند مشكلات بزرگ را حل كنند، آن وقت اگر رهبری احساس نياز كند، نيروی مردم را برای مواجهه با مشكلات وارد ميدان می كند.» يعني مثلا ميرويد سازمان برنامه و بودجه ميبينيد اصغر و ممد و ماشاالله و رمضون نشستند و دارند بودجهي سال آيندهي مملکت را تعيين ميکنند؟ این حرف همانقدر عجيب است که مثلا از بلندگوي ورزشگاه آزادي اعلام شود که اگر دو تيم خوب بازي نکنند، مردم ميريزند توي زمين و جاي آنها بازي ميکنند.