کسانی که فکر میکنند وبلاگ مال پسرها و دخترهای بيکار و افسرده است، بايد ديگر تاحالا فهميده باشند که نظرشان کاملا نادرست است. بخصوص پس از دو اتفاق خاص: يکی خريدن بلاگر توسط گوگل و ديگری تصميم دانشگاه هاروارد برای اضافهکردن وبلاگهای شخصی به تمام دانشجويان و هيات علمیاش. دربارهی اين دومی حرف زيادی در ايران زده نشده، ولی خيلی مهم است. هاروارد چند ماه پيش، ديوید واينر، پيشروی ساختن نرمافزارهای وبلاگدرستکن را استخدام کرده و از سانفرانسيسکو به بوستون کشانده تا برايشان سيستمی بهينه برای توليد انبوه وبلاگ بسازد. بر اساس گفتههای واينر به نيوزويک، هاروارد به اين نتيجه رسيده که وبلاگها بهترين وسيله هستند برای اينکه دانشجويان و استادان بتوانند اطلاعات مربوط به حوزه آکادميک خود را در سطوح مختلف با هم تقسيم کنند. جالب اينجاست که مدرسهی حقوق هاروارد مجری اين پروژه است، يعنی جايی که از روی شکم و تفريح يا چشم و همچشمی، هيچ کاری را نمیکند.
با توجه به مقبوليت وبلاگ در بين دانشجويان ايرانی، فکر میکنم که اين کار در دانشگاههای ايران هم کاملا قابل انجام است. البته فعلا با استفاده از همين ابزارهای موجود، نه اينکه کسی بيايد و از اساس يک سيستم مديريت محتوای مخصوص برای اين کار بنويسد. البته همين الان هم بسياری از دانشجويان و حتی يکی دو استاد (مثل دکتر يونس شکرخواه، استاد ارتباطات و روزنامهنگاری) وبلاگ دارند و مثلا در مورد اين بخصوص، دکتر شکرخواه از وبلاگش به عنوان وسيلهی کمکآموزشی يا تکميلی برای محتوای رسمی درسش استفاده میکند. ولی اين هنوز يک استفادهی حداقلی است و جا برای جدیتر شدن دارد.
من شک ندارم که اگر دپارتمان خاصی در يک دانشگاهی بطور رسمی اين کار را شروع کند، حسابی توجه رسانههای خارجی و نيز ایرانی را جلب خواهد کرد. فکرش را بکنيد، هاروارد وبلاگی شده و دانشگاه مثلا ملی ايران (بله، پارتیبازی میکنم) نيز هم!