يکی از جالبترين جنبههای سال نوی ايرانی آن است که برخلاف خيلی از فرهنگهای ديگر، اصلا ريشهی مذهبی ندارد. (يعنی با اتفاق مذهبی خاصی همزمان نيست و تنها با طبيعت و تقويم منطبق است.) اين نشانهی ديگری است از اينکه مذهب بخش عمدهی هويت ايرانیها را نمیسازد که اين هم نتيجهی مثبت دارد و هم منفی. مثبت اينکه بنيادگرايی مذهبی در ايران هرگز مثل خيلی از کشورهای اسلامی پا نخواهد گرفت، و منفی اينکه بسياری از ويژگیهای مخرب فرهنگ ايرانی مثل نهانروشی، اخلاق وابسته به خودی/غيرخودی، مردسالاری و.. الزاما ريشه در مذهب ندارد.
دقت کنيد فقط که اين يک پاياننامهی دانشگاهی نيست و اينجا هم کلاس درس نيست. يادداشتهای شخصی و سريع يک آدم مثل خود شماست. :)