واقعا حال کردم با اين مايکل مور که آن بالا بدون ترس از آيندهی شغلیاش (که البته به هالييوود وابسته نيست زياد) قشنگ ريد به بوش! آن هم در يکی از پربينندهترين برنامههای زندهی تلويزيونی در آمریکا. (صدای سخنرانیاش و متن آن در اين وبسايت هست، ولی چون نمیخواهم مستقيم به آن لينک بدهم که Bandwidth يارو زياد نشود، خودتان بگرديد پيدايش کنيد. پاراگراف چهارم است. تازه: در بخش خبری گويا، فيلم و صدای کامل آن هست. در بخش اخبار، مقاله، گفتگو)
آن وسط هم يکسری از نيروهای حزباللهی آمريکايی هم که میديدند با مقام معظم بوشیشان دارد مخالفت میشود شروع کردند به هو کردن و اينها. ولی بعدش از شوخی بسيار بامزهی استيو مارتين، مجری عالی مراسم ديشب، هم خوشم آمد که آمد و گفت: «نمیدانيد آن پشت چقدر همه چيز چقدر قشنگ بود، ماموران داشتند مايکل مور را به صندوق عقب ليموزينش راهنمایی میکردند.» سبک شوخیهای استيو مارتين را که خيلی انتقادی است و خيلی هوشمند است و محور اصليش هم «زبان» است، خيلی دوست دارم.
البته مايکل مور دقيقا در روز قبل از اسکار، در مراسم جوايز مستقلها که به لج اسکار برگزار میشود حسابی به بوش حمله کرده بود، ولی کسی اصلا انتظار نداشت به همان شدت در اسکار هم همانکار را بکند. هرچند شک ندارم که سطح شعور مردم متوسط آمريکا به اين چيزها نمیرسد و خيلیهايشان دقیقا بوش را مردی خدايی میبينند که میخواهد صلح و آرامش در جهان بگسترد و هرکس با او مخالف است، کمونيستی کثيف و احمقی بيش نيست.
کلا اسکار امسال را با اينکه جولين مور عزيزم جايزهای نبرد، دوست داشتم و به نظرم جوايز معقول و عادلانه بود و حتی در مواردی غيرقابل پيشبينی. (مثل جايزهی مايک مور و رومن پولانسکی). حتی فکر میکنم که عکسالعمل جايزهگيرندگان هم خيلی واقعی و از ته دل بود امسال و خبری از آن لوسبازیها و احساساتگرايی متظاهرانه نبود. گل سرسبدش هم آدرين برودی با آن قيافهی معصوم و بیگناهش و حرفهای قشنگ و از ته دلی که آن بالا زد. خيلیها نوع مخالفت او را با جنگ بيشتر از نوع مخالفت مايکل مور دانستند. نظرات مردم دربارهی مراسم امسال را در بی.بی.سی بخوانيد.
راستی، پيانيست را که چند هفته پيش ديدم، واقعا فيلم خوبی است و با اينکه راجع به مظلوميت يهودیهای لهستان است و موضوعی جديد نيست، ولی خيلی با کليشههای هالييودی رايج دراين نوع فيلمها فاصله داشت. درضمن، فصلهای آخرش به شدت مرا به ياد يکی از بهترين فيلمهای جنگی ايران، «مهاجر» (فيلمهای اوليهی حاتمیکيا قبل از اينکه خراب شود) انداخت که همانقدر ضد جنگ بود.