خيلی جالب است. بجز چند استثنا، هرچقدر که يک ايرانی سالهای بيشتری را خارج از ايران زندگی کرده باشد، بيشتر مخالف حملهی آمريکا عليه عراق است. به بيان ديگر هر چه به فضای ذهنی مردم امروز ايران نزديکتر باشی، بيشتر موافق جنگی. اين به نظر من ناشی از دو جور جهانبينی است: جهانبينی محلی و جهانبينی فرامليتی. نمیتوان گفت کدام درست است و کدام غلط، چون اگر جای اين دو گروه را عوض کنيم، باز هم همين نتيجه را میگيريم. جهانبينی آدمها هميشه متاثر از جهان پيرامونشان است و در اين شکی نيست. (استثاناهايی که گفتم اغلب وابسته به گروههايی سياسی هستند که منافعی در صلح/جنگ در اين مورد خاص دارند. مثل سلطنتطلبها، حزباللهیها و..) نظرتان چيست؟