من يکی که خيلی از سقوط بغداد حال میکنم. حدس میزنم خيلیهای ديگر هم در ايران و حتی اينجا (ته دلشان) از سقوط بغداد خوشحال شوند و حتی ممکن است مردم تهران و شهرهای جنوبی به خيابانها بريزند و بزن و بکوب کنند. درست است که بوش الکی پررو میشود، اما اميدوارم مردم آمريکا و مسايل داخلیاش بزودی خدمت تيم وحشی و بیهمهچيز بوش هم برسند. آقا صدام، وسايلترو جمع کن، کمکم ديگه بايد با همه خداحافظی کنی...
تازه: گزارش شده که کاخ اصلی رياست جمهوری صدام، وزارت اطلاعات عراق، و هتل الرشيد سقوط کردهاند و الان در کنترل آمريکايی هستند. البته میگويند که قرار نيست اين نيروها در بغداد بمانند و اين ساختمانها را درکنترل نگه دارند. ولی خب يک پوززنی اساسی است و قدرتنمايی برای اينکه مردم عراق کمکم مطمئن شوند که اين دفعه ماجرا جدی است و آقا صدام واقعا رفتنی است. گزارشهای امروز خيلی حساسند.
توضيح: من کلا با هر جور جنگی مخالفم. ولی نمیتوانم احساسم خوشحالی خودم را از سقوط صدام مخفی کنم. برای همين است که قبلا نوشته بودم از نظر عقلی با جنگ مخالفم ولی از نظر احساسی با آن (يعنی با اين جنگ خاص برای سرنگون کردن صدام) موافق. نکتهی مهم اينست که اينجا يک رسانهی رسمی نيست که کسی انتظار بيانيهی سياسی داشته باشد. من هم مثل شما يک آدمم و آدمها هم موجودات سادهای نيستند که بتوان در يک جمله خلاصهشان کرد.