چه بخواهيم و چه نخواهيم، وبلاگها، بدون اينکه الزاما محتوای سياسی داشته باشند، ديگر کارکرد سياسی پيدا کردهاند. يعنی ابزاری بالقوه شدهاند برای اعتراض به وضعيت موجود در ايران. از طرف ديگر، خبرهايی میرسد که حکومت به دقت تحولات مربوط به وبلاگها را دنبال میکند و نيز شايعاتی که بر اساس آنها دستگيری سينا در واقع بخاطر فعاليتهای اينترنتیاش است و پروندهای که دراين باره وجود دارد، دهها نفر متهم ديگر دارد که سينا هنوز اولين آنها است. ولی صبر کنيد، اين تنها بخشی از واقعيت است.
واقعيت اين است که حکومت بدش نمیآید وبلاگها و کلا نشريات اينترنتی را هم به زير گيوتين سنگين قانون مطبوعاتشان ببرند يا حداقل يک جوری فعلا ساکتشان کنند. بخصوص اينکه مرتضوی که حالا دادستان تهران هم شده کينهی بدی نسبت به وبسایتهای خبری سیاسی مانند «امروز» و «رويداد» دارد و رسما گفته که خدمتشان خواهد رسيد. ولی آن طرف ماجرا هم اين است که حکومت در شرایط فعلی، به شدت زير فشار سياسی از بيرون است و نمیتواند مثل گذشته هرکار که خواست بکند و هر چه خواست بگويد. بنابراين ترجيح میدهد اين نشريات را با کمترين هزينهی ممکن متوقف کند.
اگر از خرابکاری امنيتی در سايتها به عنوان کمهزينهترين راه ساکت کردن آن بگذريم، کمهزینهترين راهی که برای حکومت میماند «ترساندن» نويسندگان اين نشريات و وبلاگها ست. پس اگر شايعهای درست کنند که «قرار است دهها نفر ديگر را هم بخاطر نوشتن وبلاگ يا راهانداختن نشريهی اينترنتی بگيريم» بدون اينکه هزينهای سياسی بپردازند، به راحتی به هدف خود میرسند.
اما باز يادآوری میکنم که با توجه فشارهای سنگين جهانی، ايران به سختی ديگر میتواند روزنامهنگارانی مانند سینا را دستگير کند و نگه دارد، چه برسد به افراد عادی و جوانهای يکلاقبای غيرسياسیای که برای خودشان و گوشهی خانهشان نشستهاند و به کسی هم کاری ندارند. دليلم هم حرفهای جديد سخنگوی قوه قضايیه، دکتر الهام ارتقا يافته (ورژن 0.6)، است که گفته هيچ روزنامهنگاری بخاطر نوشتن يا ابراز عقايدش دربند نيست و اينهايی که الان در زنداناند، کارهای بد ديگری کردهاند که بخاطر مجازات شده يا میشوند.
پس به نظر من دليلی برای ترسيدن و ترساندن وجود ندارد. قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، آزادی بيان را به رسميت میشناسد و اين «حق» ماست که آزادانه بنويسيم و بگوييم، نه اینکه «لطف» حکومت. پس اگر هنوز نتوانسته از نظر فنی دسترسی ما را به رسانهی بیمانند اينترنت (ص) ببندد، دليل نمیشود که به روشهای ديگر، ما را از «حق»مان باز دارد.
قبول دارم که میگوييد تو اينجا نيستی و از دور قضاوت کردن راحت است، ولی باور کنيد که آنها نمیتوانند مثل زمان بعد از کوی دانشگاه، جوانان را آن طور سرکوب کنند. باز به هرحال ميل خودتان است.