بهروز تورانی در وبلاگش «فانوس خيال» عقيده دارد که وبلاگها بهترين وسيله برای دولتها هستند تا از خواستههای مردمشان باخبر شوند:
اين جوانهاي طفلكي بخصوص، همه ي طرحها و افكار سياسي و غير سياسي شان را شب به شب و مو به مو در وبلاگ شان مي نويسند. حتي نشاني قرار هاي شان با دوستان خود را هم با ذكر آدرس و گاه به انضمام نقشه ي محل روي اينترنت مي گذارند. از همه مهمتر اينكه روشن و صريح مي گويند كه دردشان چيست و چه مي خواهند و دنبال چه چيزي هستند و چطور مي خواهند آن را بدست بياورند. مي داني دولت و دستگاههايش چقدر بايد كار مي كردند و هزينه مي كردند و در جوامع دموكراتيك به تجسس در احوال شهروندان متهم مي شدند تا اين اطلاعات را بدست بياورند؟ تازه آنهم آيا بياورند، آيا نياورند. اما وبلاگها و نويسندگان شان همه ي اينها را مفت و مجاني در اختيار مقامات قرار مي دهند.
حالا فكر كن اگر دولت بريتانيا و آمريكا و فرانسه و آلمان و غيره مي آمدند وبلاگها را ممنوع يا محدود مي كردند. مي داني چه مي شد؟ بچه ها مي ترسيدند و ساكت مي شدند و ديگر حرف نمي زدند و نمي نوشتند. نتيجه اين مي شود كه حكومت از آنچه در دل و ذهن جوانها مي گذرد بي خبر مي ماند و از اينكه اوضاع را ساكت مي بيند چه بسا كه خوشحال هم باشد. اما از دل اين سكوت و تاريكي هر صدايي و هر جرقه اي مي تواند بيرون بيايد. عزيز من! سكوت خطرناكترين صداهاست.