به نظر من وبلاگ داشتن و نوشتن، مثل رای دادن است. کمترين هزينهی سياسی را دارد اگر به اسم مستعار و يا حتی حقيقی نوشته شود، و اگر تعدادش خيلی زياد باشد، هر حکومت ضد آزادی بيانی را بيچاره خواهد کرد. لازم هم نيست محتوای وبلاگها الزاما سیاسی و انتقادی باشد. همين که مثلا صدها هزار رسانه باشند که بدون نياز به تن دادن به قوانين سانسورتوجيهکن حکومت ايران، صدای خود را به ديگران و به دنيا برسانند، به اندازهی کافی برای حکومتهای ديکتاتور دردسر درست میکنند.
اگر فرض کنيم که هر وبلاگی در روز بطور متوسط ۵۰ خواننده داشته باشد، با داشتن حدود دههزار وبلاگ، میتوان گفت که ۵۰۰ هزار نفر از مردم ايران در روز وبلاگ میخوانند. حتی با تسامح زياد میتوان آن را با تيراژ يک روزنامهی پرطرفدار مقايسه کرد که نويسندگان و خوانندگانش فرد فرد مردم هستند و خبرها و نظرات خود را بطور پراکنده و انبوه، دست به دست منتقل میکنند. حالا اگر اين ده هزار وبلاگ بشود بيست هزارتا چه میشود؟
بخوانيد و بنويسيد و به ديگران هم درست کردن وبلاگ را ياد بدهيد تا رستگار شويد.