پریشب يک سيمناری در شهر توسط مجلهی ايرانيکا برگزار شد که دربارهی مهاجران ايرانی بود. البته بيشتر سخنرانیها نوعی تبليغ برای افراد يا سازمانهای متبوعشان بود و از نظر محتوايی، خيلی جلسهی ضعيفی بود. اما مثل اينکه اين جور جلسهها آن قدر در اين شهر و در ميان ايرانیها نادر است که همه از آن به عنوان يک اتفاق بزرگ ياد میکردند. البته به نظر من اينکه آدم حضور دويست نفر آدم را برای شنيدن چند سخنرانی خيلی معمولی و کممحتوا را اتفاق بزرگی بداند، نشان میدهد که چقدر انتظار ايرانيان مهاجر از خودشان چقدر پايين است. هرچند که آخر جلسه معلوم شد که حق با آن هاست. چرا که دوباره تا بحث از چيزی بنام انجمن ايرانيان شد، دوباره موج اول و موج دوم مهاجران به جان هم افتادند. من که پاشدم و رفتم، چون به عنوان يک موج سومی (مهاجران بعد از اواسط دههی نود) اصلا توی باغ اين دعوا نيستم و برايم هم مهم نيست. ولی خيلی جالب است که اين مسالهی انجمن ايرانيان چقدر در اين جامعه حساس است و تا کسی اسم آن را میبرد انگار که به مادر عدهای ديگر فحش داده.
بهرحال اميدوارم باز هم از اين جلسهها باشد و بطور ثابت و با کيفيت بالاتر برگزار شود.