فانوس خيال ما: «وفتی ما بچه بوديم ، عينکی بودن چيز خنده داری بود. خيلی ها بودند که چشم شان ضعيف بود اما عينک نداشتند و نمی زدند و تازه به ما عينکی ها می خنديدند. وقتی مايکل کين با آن چشمهای ميوپ و آستيگمات و ضعيف در ادامه ی فيلمهای جيمز باندی در فيلمهايی که از روی نوشته های درخشان لن ديتن ساخته می شد شروع به بازی در نقش آن قهرمان دوران جنگ سرد کرد، ما عينکی های لاغر و زردنبوی سيکل اول دبيرستانهای تهران هم قهرمان خودمان را پيدا کرديم.»