بدون اينکه خبرها را هنوز بطور کامل نگاه کرده باشم، احساس خوبی ندارم راجع به اين تجمع کوی دانشگاه. به نظرم حالاحالاها مانده تا موقعی که تجمع و راهپيمايی و اين چيزها لازم بشود. اين کارها مال مراحل آخر است. الان به گمان من فقط بايد عبور از خط قرمز رهبر و قانون اساسی را در عمق و و سطح بصورت ذهنی پيش برد، نه عملی. يعنی بايد بحث و سوال دربارهی اين دو تابوی مقدس را در سطح کل جامعه عمومی کرد و همزمان ذره ذره به عمق آن افزود. گروهها و شخصيتهای مختلف وقتی که پشت هم بيانيه و نامههای سرگشاده به رهبر و مراکز بينالمللی و شورای نگهبان و قوهقضايیه و سپاه و حوزههای علميه و اينها بدهند، ديگر گروههای فشار و فرماندهانشان گيج میشوند که سراغ کی بروند.
ولی اگر الان اين تجمع دانشجويی سرکوب شود (که احتمالا جوری سرکوب خواهد شد که بقيه را هم بترساند و سرجايشان بنشاند)، رشد طبيعی کار متوقف خواهد شد.
اين نظر شخصی من است که به هرحال به دوستان و اطرفيان میگفتم اگر وبلاگ هم نداشتم.