از همان پوسترش میشد فهميد که با فيلمهای اين روزهای هاليیود فرق دارد. فيلم ۲۸ روز (سايت رسمی، راهنمای فيلم) بعد انگليسی است و دنی بويل که قبلا تريناسپاتينگ را ساخته، کارگردان آن است. چون خيلیها هنوز فيلم را نديدهاند فقط بگويم که يک نوآوری در ژانر وحشت است و ارجاعهای ظريف سياسی به اين طرف و آنطرف. با دوربين ويديو فيلمبرداری شده که به شيوهی متفاوت بصریاش شديدا کمک کرده. موزيک بسيار مختصر و مفيدی دارد و بازیگران تازه و خوب. از همه مهمتر يک داستان دو خطی بسيار عالی را که تبديل کردنش به يک فيلم بلند بسيار سخت است، توانسته با انرژی و روانی و جذابيت قابل قبولی پيش ببرد. فقط از نظر روايت، به نظرم پنج دقيقهی اول فيلم که درواقع مقدمهای است بر داستان، کاملا زايد است و خواسته يا ناخواسته روايت فيلم را شبيه به داستانپردازیهای کليشهای هالييوود کرده. کاش اين پنج دقيقه نبود.