بحث دربارهی ماهيت وبلاگ، زبان و اخلاق آن دوباره در وبلاگستان فارسی مطرح شده است. اين بار چند نفر از نويسندگان شناختهشده که رويکری ادبی-فلسفی به وبلاگ دارند نظرات خود را راجع به آن نوشتهاند.
از جمله مهدی خلجی در مطلبی با عنوان «صلاح مملکت وبلاگ»، جمشيد برزگر در «مناقشانی در آداب وبلاگ نويسی»، داريوش محمدپور در «توضيحات ذات مبارک همايونی»، مهدی جامی در «فاشگويان حلقهی ملکوت»، و اميد پارسايیفرد در «وبلاگهای زرد و سردبير:خودم» به نقد يادداشت کوتاهی که من چند روز پيش دربارهی زبان رمزآميز و نهانروشانهی غالب بر حلقهی ملکوت نوشته بودم، پرداختهاند. همچنين عليرضا دوستدار هم در وبلاگ انگليسیاش در مطلبی با عنوان "لاگيدن، فرهنگ و ابراز خود" از زاويهی ديگری به نقد همان يادداشت من پرداخته است.
خيلی خوشحالم که اين بحث جدی دوباره مطرح شده و فرصتی پيشآورده که همه دربارهی آن صحبت کنند. من چون از بحث مستقيم و مجادله (به معنی واقعی کلمه) زياد خوشم نمیآید، (چون آدمها بطور طبيعی از يک جايی به بعد سعی میکنند درستی خودشان و نادرستی طرفشان را اثبات کنند، نه درستی و غطلی نظر خود و طرف مقابلشان را) و از طرف ديگر بايد کمی دربارهی سوالهای مطرح شده فکر کنم، میگذارم که کمی بگذرد و بعد نظر خودم را دربارهی اين نقدها که تقريبا در دو محور «برداشت ايرانی از وبلاگ» و «آزادی و مسووليت وبلاگنويس» خلاصه میشوند، مینويسم.
از همه هم خواهش میکنم که اگر مطلبی دراين باره دارند طور خلاصه کامنت بگذارند يا اگر طولانی است لينکش را در همان کامنت يا دنبالک بدهند.