يک سری از بر و بچههای میخواهند فردا همزمان با روز خبرنگار، به نشانهی اعتراض به محدوديت در وبلاگستان، اعتراضی نمادين بکنند و کیبردهايشان را زمين بگذارند و ننويسند. راستش ايدهی جالبی است، ولی برای ان هدفی که آنها میخواهند تاثيرش کم است. تحصن خود روزنامهنگاران البته تاثير زيادی دارد، ولی عين همين کار برای وبلاگنويسها به نظر من تاثير زيادی ندارد.
پيشنهاد من اين است که بياييم فردا، جمعه ۱۷ مرداد ماه و ۷ اوت (يا آگست)، نه تنها همه يک مطلبی در وبلاگهايمان بنويسيم، بلکه آن مطلب را تنها دربارهی وبلاگهای کمترشناختهشدهای بنويسيم که شايستهی معرفی شدن بيشتر هستند. حتی میخواهم فراتر بروم و پيشنهاد کنم يک روز ثابت در هفته را قرار بگذاريم که حتما سه چهار وبلاگ جديد را که مطالب جالبی دارند، به همراه نقل قولی از آنها معرفی کنيم و به آنها لينک بدهيم.
يک کار ديگر هم میشود کرد. برويم در انجمن صنفی روزنامهنگاران و برای تمام کسانی که قلمشان را زمين میگذارند توضيح دهيم وبلاگ چيست، به چه درد میخورد، چرا روزنامهنگاران ايرانی بايد وبلاگ داشتهباشند، و اينکه چطور میشود يکی درست کرد. حتی اگر خيلی آدم دلسوز و اهل حالی بوديم میتوانيم شماره تلفنشان را بگيريم و بعد که برايشان يکی درست کرديم، برويم و به زور يادشان بدهيم چطور در آن بنويسند.
البته ناگفته نماند که خيلی از روزنامهنگاران جوانتر ايران با وبلاگ آشنا هستند و حتی وبلاگ دارند و در آن مینويسند. اما تعداد خيلی کمی از آنها از وبلاگشان استفادهی روزنامهنگارانه میکنند. (کسی فهرستی از آنها جايی سراغ ندارد؟)