انفجار ساختمان سازمان ملل در بغداد به احتمال زياد کار بازماندههای حکومت صدام است. چون حتی القاعده و ديگر گروههای تندرو مسلمان و حتی ايران هم در زمان ديوانگی اوايل انقلاب، هرگز تعرضی به سازمان ملل نکردهاند. اين کار باعث میشود که فشار جهانی روی آمريکا برای ترک زودتر عراق شدت بگيرد. اما خود آمريکايیها میدانند که اگر عراق را زود ترک کنند، معلوم نيست نتيجهاش از حکومت قبلی صدام بهتر باشد. از طرف ديگر، با انفجارهای اخير در لولههای انتقال نفت و آب که ديگر الزاما ربطی به طرفداران صدام ندارد، آمريکا عملا نمیتواند تغييری در زندگی مردم عراق ايجاد کند. درنتيجه تبديل میشود به يک اشغالگر که نه تنها نفع چندانی از اين اشغال نبرده، بلکه ضررهای بزرگی هم پذيرفته است. اگر از ديد آدمی مثل صدام اين بمبگذاری را نگاه کنيم، اين کار بیرحمانه يکی از موثرترين فشارها را به آمريکا آورده است. ولی مردم عراق عجب گيری افتادهاند. هيچ راه نجاتی ندارند انگار. آن از صدام، اين از آمريکا، بعد هم اگر آمريکا برود معلوم نيست چه بشود در اين مملکت ثروتمند از نفت، چند تکه و پر از تضاد.
تازه:
- سرجيو دیملو، نمايندهی ويژهی سازمان ملل در عراق، که زخمی شده بود، درگذشت
- وبلاگها چه میگويند