دو سال گذشت. حاصلش بسيار بوده است. ولی مهمترينش يکی بدست آوردن بيش از چهار هزار خوانندهی ثابت است، حتی با وجود فيلتر شدن در بعضی خدمترسانهای ایرانی؛ و دومی پيدا کردن يک فرم نسبتا جاافتاده برای محتوا و زبان «س:خ». اولی خيلی برايم مهم است، ولی نه آنقدر که مجبور باشم بخاطرش خودم را عوض کنم يا اينکه زندگیام را تعطيل کنم. ولی دومی کمی توضيح میخواهد، چون سرش ادعا دارم و پای آن میايستم.
اصل «س:خ» در دو بخش لينکدونی، و نوشتهها خلاصه میشود. نوشتهها چيز خاصی نيستند، با وجود اينکه زبان و موضوع متغيری دارند، بيشتر در همان چهارچوبی که آن بالا آمده. يعنی نگاه (نه تحليل يا مقالهی دانشگاهی) من (يعنی از ديد فردی با مشخصات و احساسات من) به مسايل ايران (اعم از سياسی و اجتماعی)، فرهنگ عامه (يعنی ريز ريز چيزهايی که آدم دور و برش بين مردم میبيند، از لباس و غذا و ابزار گرفته تا فيلم و موزيک و تلويزيون) و تکنولوژی (يعنی هر چيز که بهويژه به تکنولوژی ديجيتال و اينترنت ربط دارد.) بنابراين زياد نمیتوان خيلی جدی به آن نگاه کرد. بيشتر چرکنويسهای ذهنی هستند تا نوشتههای مستدل و پخته. حتی از نظر روزنامهنگاری، ستون ابراز عقيده هم نمیتوانند حساب شوند. البته نوشتههايی که با نظرات خوانندگان تکميل میشوند میتوانند گهگاه ارزشهای روزنامهنگارانه پيدا کنند.
ولی حساب لينکدونی جداست. لينکدونی دقيقا يک کار روزنامهنگارانهی مدرن است. به اين معنی که دروازهبانی خبر دارد (يعنی من هر روز از بين خبرهای زيادی که اين طرف و آنطرف میبينم، بر اساس الويتهای خودم يک سری را انتخاب میکنم)، خبرنويسی دارد (يعنی برای هر خبر يک تيتر و يک زيرتيتر براساس قواعد خبرنويسی مینويسم)، و از همه مهمتر، برای طيف وسيعی مخاطب تنظيم میشود. در واقع درست شبيه به يک روزنامه که سردبير در آن مطالب را بر اساس اهميت خبریشان فيلتر میکند، بازتوليد میکند، و در نهايت منتشر میکند.
از اين سه مرحله، لينکدونی فقط در مرحلهی سوم، يعنی انتشار، کمی با رسانههای عادی فرق دارد. آنهم به اين صورت که اصل مطالب را منتشر نمیکند، بلکه خواننده را فقط به آنها ارجاع میدهد. اين به نظر من مهمترين خاصيت پديدهای بهنام وبلاگ است و تنها از اين بعد است که گمان میکنم کمکم رسانههای سنتی را تحت تاثير قرار بدهد. به آن میگويند «اثر فيلتری« يا Filtering Effect. به علاوه، لينکدونی، به دليل اينکه من خيلی باحالم، نه، به دليل اينکه از تکنولوژیهای ديجيتال برای انتشارش استفاده میکند، مثل رسانههای چاپی نيست که فقط در يک شکل منتشر شود. لينکدونی الان اينجا هست، هر روز برای کلی آدم ايميل میشود، عينا در وبسايتهای خبری ديگر هم منتشر میشود. با استفاده از RSS که قبلا دربارهاش نوشتهام. (RSS نوعی استاندارد است برای تنظيم و توزيع محتوای خام رسانهها)
درنتيجه، لينکدونی از اين به بعد مهمترين بخش وبلاگ فارسی من خواهد بود و به دليل وقت کمی که توليد و انتشارش میگيرد، هميشه میتوانم آن را بهروز نگه دارم.
تکميل:
- نظر نويسندگان و روزنامهنگاران سرشناس دربارهی محتوا و زبان «س:خ»