به اين میگويند مستند. جين کوکن فرصتطلب بايد برود بوق بزند.
مستند جيم ميور برای بی.بی.سی دربارهی زهرا کاظمی (که امروز و فردا باز هم از بی.بی.سی ورلد که در همه جا قابل دريافت است پخش میشود) منسجم، متعادل، تحيللی و در عين حال جزءنگر، شجاعانه و عميق بود.
از نظر سينمايی هم خيلی خوب بود: تصويربرداری با وسواس و با سليقه به همراه کلی شات زيبا از اشياء گوناگون (ساعت، خط کشی خيابان، و...) که به همراه افکتهای موسيقی ظريف جان پيدا کرده بودند؛ موزيک بسيار ايرانی ولی جديد و تازه که به صحنهها معنی و حس میدادند (بخصوص يک تکه تنبک خيلی پرانرژی و روحدار)؛ تدوين نه آرام و نه تند که هم بر اصل داستان تاکيد میکند و هم ظرافتهای بصری و شنيداری را به اندازهی کافی نشان میدهند، متن مختصر و پرمغزی که بدون حاشيه رفتن و بازی با کلمات، بدون سعی در احساساتی کردن تماشاگر، همزمان که تکههای پازل را کنار هم میگذارد از تشريح اوضاع کلی سياسی ايران و نيروهای گوناگون درگير در آن غافل نمیماند.
اگر دوست داريد نظرتان را راجع به آن با سازندگان مستند و مسوولين بی.بی.سی و ديگر بينندههای آن در دنیا درميان بگذاريد، بهتر است آن را به زبان انگليسی در ايرانفيلتر بنويسيد.
اگر هم میخواهيد به زبان فارسی نظر بدهيد، همينجا کامنت بگذاريد.