من دربارهی نظرهای خوانندگان (يا همان کامنتهايشان) خيلی حساس و وسواسی هستم. برای اينکه گمان میکنم اگر کنترلی روی آنها نباشد، توهين به خوانندهای است که میخواهد با خواندن آن نظرات درک بهتری از موضوع نوشته شده پيدا کند.
به همين دلیل به نظرم اگر کسی میخواهد امکان کامنت گذاشتن را باز کند، حتما و حتما بايد بر آن قواعدی وضع کند و به دقت هم آنها را اجرا کند، وگرنه اين نظرها نه تنها خاصيتی نخواهند داشت، بلکه به مطلب اصلی هم لطمه میزنند و در نهايت نبودنشان بهتر از بودنشان است.
نشر نظرهای مردم در پايين مطالب يک جور اديتوريال (دبيری) لازم دارد که وقتگير است و شوخی بردار هم نيست. برای همين خيلیها که وقت کافی برای کنترل آن را ندارند، يا مثل ابطحی اصولا از خير آن گذشتهاند، يا اينکه مثل گويا و بهنود آن را تعطيل کردهاند.
اما من خيال تعطيل کردن نظرخواهی را ندارم. برای بعضضی مطالب دليلی ندارد که نظرخواهی بگذارم. اما اگر میگذارم، بعد از دو، سه روز آن را میبندم. در نتيجه هميشه فقط يکی يا دو تا مطلب هست که بايد حواسم به کامنت هايشان باشد و اين کار خیلی سختی نيست.
قواعد من برای نظر دادن خيلی ساده است. مهمترينشان: بايد بطور مستقيم به موضوع ارتباط داشته باشد؛ بايد به فارسی يا نگليسی باشد، پينگليش ممنوع است؛ بايد محتوا داشته باشد، يعنی نظرات کلی و بیمعنی که هيچ حاوی هيچ اطلاع يا ديدگاهی نيستند حذف يا ويرايش میشوند (از قبيل دشنامهای بیمحتوا).
در ضمن کسانی که خيلی ادعای آزادیخواهیشان میشود بايد توجه کنند که ويرايش يا حذف کامنتها بر اساس سياستها و قواعدی که نوشتم به هيچ وجه نقض کنندهی اصول آزادی بيان نيست. اگر فکر میکنيد هست، دليل بياوريد.