وقتی بررسی وبلاگ دست اهل ادبيات بيفتد نتيجهاش اين میشود:
براي اينكه نوشتن به زبان فارسي در محيط اينترنت خط و زبان ما را دچار ايراد نكند معصومي همداني پيشنهاد مي دهد: «اگر بتوانيم اين امكان را به ايراني ها بدهيم كه با زبان فارسي به اينترنت دسترسي داشته باشند، مي توانيم از خطرهايي كه براي خط و زبان ما امكان ظهور دارد جلوگيري كنيم.» اين امر نيز ممكن نيست مگر با داشتن علائم و نشانه هاي واحد براي زبان فارسي در محيط وب: «نوشتن يوني كد زماني معني مي دهد كه كپي رايت را رعايت كنيم. تا براي شركت هاي كامپيوتري نوشتن كدهاي استاندارد صرفه داشته باشد.»«راه ديگري كه براي حفظ زبان مي توانيم پيشنهاد دهيم اين است كه بايد حدود را ملاحظه كنيم. بايد بدانيم كه يك تحليل سياسي را بايد روي اينترنت با لغات مخصوص خود بنويسيم نه با حروف شكسته.» (برگرفته از گزارش شرق دربارهی وبلاگهای فارسی)
راستش را بخواهيد از اينکه ديدگاه غالب به وبلاگهای فارسی از نوع ادبيات است زياد خوشحال نيستم. دليلش مفصل است و میماند برای بعد. ولی کاش در وبلاگستان فارسی هم پارادايم حاکم، مانند وبلاگستان انگليسی زبان، روزنامهنگاری بود، نه ادبيات. جدل مربوط به فرم و محتوای «مبتذل» در وبلاگهای فارسی هم از اين رويکرد معنی پيدا میکند، نه از رويکرد روزنامه نگارانه. سال آينده دربارهی منظورم بيشتر توضيح میدهم، اين فعلا يک چرکنويس خيلی کلی و ابتدايی است.