سردبير: خودم

 در آمريکا چه می‌گذرد

Excerpt: Election '04, Iraq crisis, and 9/11 investigation are worth following through American media. I'd recommend New York Times, Air America Radio, and PBS's NewsHour with Jim Lehrer.

ماجرای انتخابات آمريکا دارد حسابی داغ و هيجان‌انگيز می‌شود. از يک طرف ماجرای گروه تحقيق و تفحص يازده سپتامبر در سنای آمريکا دولت بوش را تحت فشار گذاشته؛ از طرف ديگر اوضاع عراق به هم ريخته و معلوم نيست تا ۱۲ هفته ديگر که قرار است آمريکا حکومت عراق را تحويل بدهد چه اتفاقی می‌افتد. همه‌ی اينها و عکس‌العمل‌های مردم و حکومت آمريکا خيلی هيجان‌انگيز و دنبال‌کردنی است.

برای همين می‌خواهم به عنوان يک خوره‌ی رسانه -- از هر نوعش -- به علاقمندان اوضاع آمريکا چند پيشنهاد بکنم:

راديو Air America

تقريبا تمام راديوهای حراف (Talk radio) محلی در آمريکا در کنترل محافظه‌کاران دست ‌راستی مذهبی (مسيحی ناجور) است. مشهورترين شخصيت‌شان هم راش ليمبا که من تا حالا گوش نداده‌ام، ولی انگار خيلی آدم ضايع و سنتی و بوش‌دوستی است. ولی ليبرال‌ها تا حالا در حيطه‌ی راديو حرفی هيچ جايی نداشته‌اند. راديو Air America که تازه درست شده است برای پر کردن همين خلا ايجاد شده و برای رساندن صدای ليبرال‌ها و ضدبوش‌ها به عامه‌ی نادان و ساده و شديدا مذهبی آمريکا.

ال فرانکن مهمترين شوی اين راديو را دارد که تازگی يک کتاب خيلی پرفروش هم در آورده بود درباره‌ی دروغ‌هايی که دولت بوش و جناح راست آمريکا می‌گويند. چند نفر ديگر هم بجز او در اين راديوی جديد هستند که خيلی صريح و احساساتی چنان از بوش و دولت دست‌راستی‌اش بد می‌گويند که واقعا دل آدم خنک می‌شود.

خوبی‌اش اين است که در اينترنت هم می‌توانيد آن را به صورت زنده گوش بدهيد. اين جور راديوها چيزی شبيه به تلويزيون‌های لوس‌آنجلسی خودمان هستند، منتهای راديويی‌اش. (مثل بنفش که همان قرمز است، منتهای آبی‌اش!) يعنی پر است از دعواهای گوينده‌ها با تلفن‌زنندگان و حرف‌های بی‌رودربايستی و البته شوخی‌‌های سياسی بامزه. بخصوص خود فرانکن که درواقع يک کمدين است و سال‌های برای برنامه‌ی ستردی نايت لايو در ان‌.بی.سی می‌نوشته.

اخبار تلويزيون PBS با اجرای جيم لرر

من تازه آن را کشف کرده‌ام و همان‌قدر که بی.بی.سی ورلد ديد و اطلاعات خوبی از دنيا و نيز آمريکا (از بيرون) می‌دهد، نيوز آور (NewsHour) جيم لرر بسيار برای آگاهی از وضع آمريکا (نگاه از درون) عالی است. بخصوص که بيشتر از اينکه خبر بدهد، تفسيرو تحليل‌های درست و حسابی و بيشتر هم از آکادميسين‌های مطرح آمريکا می‌دهد. کسانی که در تورنتو هستند می‌توانند اين برنامه را هر روز ساعت شش و نيم عصر در کانال WNED (معمولا کانال ۶۱) ببينند.

نيويورک‌تايمز و نيوزويک

خوبی نيويورک‌تايمز اين است که نه تنها خيلی خوب و مفصل همه چيز را در دنيا و آمريکا پوشش می‌دهد، بلکه در تورنتو می‌توان بسيار ارزان آن را خريد. در اروپا هم آن طور که من ديدم نسخه‌ی اروپايی‌اش که همان اينترنتشنال هرالد تريبيون است نسبتا ارزان است. فکرش را بکنيد که مثلا گلوب‌اندميل که تقريبا بهترين روزنامه‌ی کانادا است يک دلار است و تايمز ۱ و نيم دلار. من ترجيح می‌دهم به‌جای خواندن اخبار بی‌مزه و لوس سياسی کانادا نيم دلار بيشتر بدهم و نيويورک‌تايمز را بخرم. (مسایل کانادا حداکثر ۳۵ ميليون نفر خودش را فقط تحت تاثير قرار می‌دهند، در صورتی که مسايل آمريکا تمام دنيا را.) اشتراکش سالانه‌اش هم نسبتا ارزان است. (در تورنتو ماهی حدود ۲۵ دلار است انگار که بايد از طريق گلوب اند ميل هم انجامش دهيد. يعنی بايد شماره‌ی 1-800-387-5400 را بگيريد.)

نيوزويک هم که به نظرم بهترين هفته‌نامه‌ی عمومی آمريکايی است و به بهترين شکل ممکن آدم را در جريان مسايل آمريکا و عراق می‌گذارد و هميشه در معرفی اتفاقات و چيزهای تازه پيش‌قدم است. اشتراک آن هم در کانادا هم ارزان است و بيشتر از ۶۵ دلار برای يکسال نيست که خيلی ارزان‌تر از قيمت تک شماره در می‌آيد.

البته برای ماهنامه آدم قدرت انتخاب زيادی دارد. ولی آتلانتيک مانتلی و هارپرز برای ليبرال‌ها بهترين گزينه هستند.