چند تا فيلم توی اين دو سه هفته ديدهام که دوست دارم دربارهشان بنويسم.
اولی Kitchen Stories سوئدی نروژی بود که يک روز عصر، قبل از اينکه مرجان بيايد، تنهايی در کارلتون ديدمش. داستانش برمیگشت به دههی ۵۰ که شرکتهای صنعتی میخواستند محصولاتشان را برای فروش بيشتر تا جای ممکن برای مردم قابل استفادهتر بکنند. در اينجا هم يک شرکت لوزام خانگی قرار بود رفتار مردم را در آشپزخانههايشان بررسی کند. برای همين به چند خانه در جاهای مختلف اسکانديناوی مشاهدانی فرستاده بود که روی يک صندلی بلند بنشينند و بدون اينکه کوچکترين رابطهای با مشاهدهشونده برقرار کنند رفتار او را تجربه کنند.
سعی کن رفتارت عادی باشد (داستانهای آشپزخانهای)
واقعا فيلم بامزه و اوريجينالی بود و بدون اينکه بيفتد به فلسفهبافی الکی دربارهی مشاهد و بیطرفی علمی و اين جور چيزها، از اين ماجرا يک قصهی خيلی انسانی بدون احساساتگرايی و بینهايت شيرين دربياورد، پر از شوخیهای بصری و شخصيتی با کلی رفرنس سياسی و اجتماعی به اين طرف و ان طرف.
در ضمن فيلم فکر کنم مقدار خيلی خيلی کمی مايههای همجنسگرايانه هم داشت، بخصوص که حتی يک زن هم تمام فيلم وجود نداشت. شايد هم نداشت و اين برداشت من است.
- نقدهايی بر Kitcehn Stories
فيلم ديگر Ladykillers برادران کوئن بود با بازی بینظير تام هنکس که نمیدانم چرا اينقدر بیسروصدا اکران شده. داستانش هم همان قصهی کلاسيک دزدهای طمعکار که آخر سر همديگر را میکشند بود. ولی اينقدر با مزه شخصيتهای آدمها را نوشته بودند که آدم کیف میکرد. بخصوص شخصيت خود يارو دکتری که رييس دزدها هم بود با آن لفظ قلم حرف زدنش که اينقدر انگليسی فصيحی داشت که آدم بيشتر حرفهايش را نمیفهميد. ماجرای کشتی زبلهبر و جزيرهی زبالهدانی هم خيلی بامزه بود اگر آن را ديدهايد.
- نقدهايی بر Ladykillers
آخری هم که اتفاقا ديشب ديديم، Triplets of Belleville يا در واقع Belleville Rendez-vous که يک انيميشن بامزه محصول اروپا و کانادا بود. البته راستش من تا وسط فيلم را که بيشتر شخصيتهای قصه را معرفی میکند و زندگیشان را نشان بینهايت دوست داشتم، ولی بعدش که ماجرا يک دفعه بیخودی پليسی و تعقيب و گريز میشود اصلا. سبک انيماتورش شاهکار بود در اغراقهايی که در ظاهر شخصيتها کرده بود: رانها و ساقهای پسر دوچرخهسوار، دستهای پيرزنها، هيکل گارسون رستوران و اداهايش، دماغ رييس گنگسترها، و... اسلوموشن شدن چند ثانيهای قطار هم خيلی شوخی بامزهای بود با چيزی که چند سال است در فيلمهای هالييوود مد شده است.
کلا خيلی عجيب و سورآليستی و غيرقابل پيشبينی بود همهچيزش، با کلی کنايهی سياسی. فکر کنم بايد دربارهاش بخوانم تا چيزهای جديدی دربارهاش کشف کنم.
- نقدهايی بر Belleville Rendez-vous