ای کسانی که کامنت میدهيد. بياييد يکبار هم که شده دربارهی نوشتهی من و اينکه کجايش و چرا به نظرتان درست و غلط است نظر بدهيد.
اين يک بيماری بزرگ است که بيشترمان، حتی جوانهای تحصيلکردهتر، به آن دچاريم که اگر با نوشته يا عقيدهای مخالفيم، نمیتوانيم بدون اينکه متلکی به شخص نويسنده بيندازيم يا پسزمينهی خانوادگی یا اجتماعیاش را پيش بکشيم، دربارهی استدلال يا عقيدهاش نظر بدهيم.
من يا هر کس ديگر وقتی میبيند کسی جز چرت و پرت بیمحتوا برايش کامنت نگذاشته نتيجه میگيرد که کسی حرف حساب در مخالفت با نظرش نداشته، وگرنه آن را مینوشته. البته خيلیها در تنيجهی همين عکسالعملهای بچگانه اصولا عطای کامنت را به لقايش بخشيدهاند. ولی من از آنها نيستم. بنابراين ای کسانی که بلد نيستيد مثل آدم بزرگها نظر بدهيد، لطفا بزرگ شويد و گاهی هم از مغزتان استفاده کنيد.