همانطور که قبلا نوشتم، به نظرم جشنوارهی وبلاگ خيلی میةواند در ديدگاه مردم عادی و مسوولان عادیتر ايرانی به اينترنت تاثير مثبتی بگذارد. بنابراين با اينکه وقت زيادی باقی نمانده چند پيشنهاد از راه دور برای برگزارکنندگان و ياریگرانشان دارم:
۱) راهنمای وبلاگ ساختن منتشر و پخش کنيد. يک برورشور مقوايی قشنگ و مختصر و مفيد که به ناآشناترين افراد، به شکلی مختصر و مفيد، وبلاگ و روش ساختن آن را نشان دهد خيلی به درد میخورد. اگر بشود آن را در تيراژ بالا چاپ کرد و مجانی در جشنواره و حتی بعد از آن بين مردم پخش کرد، خيلی اثر زيادی خواهد داشت.
۲) راديوی وبلاگستان راه بيندازيد. با گذاشتن يک شماره تلفن و يک پيغامگير میتوان از وبلاگنويسان خواست که زنگ بزنند و يکی از مطلبهای مورد علاقهی وبلاگشان را در حداکثر مثلا سه دقيقه بخوانند و ضبط کنند. نوار اديت شدهی اين پيغامگير میتواند در يک راديوی موج کوتاه در داخل نمايشگاه و نيز روی آينترنت پخش شود. حتی میتوان به بعضی از تهيهکنندههای راديو پيام هم داد که پخش کنند. يا مثلا در راديو جوان.
۳) آمارهای پرشينبلاگ را منتشر کنيد. آماری که پرشينبلاگ آمار میةواند از تعداد وبلاگهای فعال، غير فعال، کامنتها، بازديدکنندگان، جنسيت و سن و ديگر خصوصيات نويسندگان، و کلی موضوعات ديگر منتشر کند، شديدا بازتاب رسانهای پيدا میکند. قبلا چندبار اين کار را کردهاند، ولی الان خيلی وقت خوبی است. اين آمار اهميت و شکل وبلاگستان فارسی را به همه ثابت خواهد کرد.
۴) ايستگاههای عکاسی درست کنيد. در جاهای مختلفی از نمايشگاه میشود چند نفر را با دوربين ديجيتال گذاشت تا با يک بکگراند ساده (مثلا سفيد يا آبی) از وبلاگنويسهايی که مايلند عکس بگيرند و آدرس وبلاگهايشان را هم جايی ثبت کنند. بعدا نه تنها میتوان يک آلبوم بامزه با کلی ادرس وبلاگ چاپ کرد، بلکه میتوان اين عکسها و لينک وبلاگها را هم در يک وبسايت مخصوص گذاشت.
۵) خبرنگارها را دريابيد. چه خارجی و چه ايرانی، خبرنگارها بهترين ابزار چشنواره برای رساندن خبرها و تاثيرات مثبتش به بيرون هستند. حواستان هم باشد که مترجمهای خبرنگارهای خارجی را دربارهی ماجرا و اينکه قرار است چه اتفاقاتی در جشنواره بيفتد خوب روشن کنيد. تاثير گزارشهايی که خبرنگاران ايرانی و بخصوص خارجی از اين فستيوال مینويسند روی مسوولان ايران خيلی زياد است. پس مواظب باشيد مثل دفعههای پيش، سوءتفاهمهای احمقانه باعث دردسرتان نشود.
۶) تیشرت با اسم يا لوگوی وبلاگها چاپ کنيد. هر کس بخواهد میتواند با دادن مثلا ۱۰۰۰ تومان يا هر چقدر، بدهد و اسم وبلاگش را با لوگوی آن روی برچسبهای مخصوص تیشرت چاپ کنند و بچسبانند روی تیشرت سفيد و به طرف بدهند.
۵) عکس بگيريد. چند تا عکاس برای اين چند روز استخدام کنيد و از آنها بخواهيد تا میتوانند از گوشه و کنار جشنواره عکسهای ديجيتال بگيرند. اين عکسهای خيلی برای همه جالب خواهند بود.
۶) وبلاگ جشنواره را جدی بگيريد. لازم نيست اگر گرفتاريد و فرصت نوشتن نداريد، همهی کارش را خودتان بکنيد. میةوانيد سه چهار نفر از بچههای علاقمند که نوشتن هم بلندند دعوت کنيد تا در وبلاگ جشنواره روزی چند بار دربارهی جنبههای مختلفش بنويسند و عکسهای عکاسان را هم در اختيارشان بگذاريد تا اگر خواستند استفاده کنند.
۷) زبان انگليسی را فراموش نکنيد. وبسايت رسمی جشنواره و خبرهای آن را حتما به انگليسی هم منتشر کنيد. الان يک چيزهايی هست، ولی خيلی کم است. مسوول مستقلی برای اين کار بگذاريد و حتی يک يا دو نفر هم پيدا کنيد که وبلاگ مستقلی تنها به انگليسی از جشنواره بنويسند. حواستان باشد که در دنيای جديد چيزی که به انگليسی نباشد، انگار که اصلا وجود ندارد.
۸) منتظر بقيه نباشيد. اين بيشتر خطاب به بچههای وبلاگنويس است. اين دولتیها را که میشناسيد چقدر کند و پرت هستند. اگر چيزی يا کاری به ذهنتان میرسد برويد و مقدمات انجامش را فراهم کنيد. دولتیها پول دادن بلدند، اما برنامهريزی و مقدمهچينی بلد نيستند. بخصوص که در اين جشنواره صدبار از همه خواستهاند هرکس هرکمکی میةواند، بيايد بکند. از خدايشان هم هست.
فعلا اين چند مورد بود. شايد باز هم به آن اضافه کنم. اگر شما هم چيزی داريد به آن اضافه کنيد. (نظرهای بیربط پاک میشوند.)