آقايان و خانمهای محترم اورکاتزده. جان مادرتان اينقدر آدم را نديده و نشناخته به دوستانتان اضافه نکنيد. صرف اينکه سردبير:خودم را میخوانيد دليل نمیشود که من را دوست خود بدانيد. چه بسا من عادتهای بسيار زشتی داشته باشم که شما اگر مرا از نزديک ببينيد وحشت کنيد و حتی ديگر کلاهتان هم اگر جلوی پای من افتاد آن را برنداريد. چرا آخر اينقدر دوستی را ساده میگيريد؟
ضمن اينکه بخاطر لطف و علاقهای که به من داريد واقعا از شما تشکر میکنم و قدرش را میدانم، خواهش میکنم اگر تا حالا فرصتی پيش نيامده که حضوری با هم آشنا شويم يا اينکه حداقل يکی دو تا ایميل رد و بدل کرده باشيم، مرا به فهرست دوستانتان اضافه نکنيد. من بیلياقت کجا و دوستی با شما بزرگان کجا. (آخر خايهمالی آخوندی بودها!)
بهجای آن اگر دوست داشتيد میتوانيد در گروه اورکاتی خوانندگان «سردبير:خودم» عضو شويد. اينطوری برای همهمان بهتر است.