باورم نمیشود که مجلهی والرس کانادا برای يک مقالهی ششهزار کلمهای، ده هزار دلار کانادا دستمزد داده است؟ يعنی بيشتر از يک و نيم دلار برای هر کلمه. و اين تازه خيلی کمتر از قولی است که مجله قبلا داده: دو و نيم دلار برای هر کلمه. اين را شمارهی جديد مجلهی تورنتو لايف نوشته.
به کلهام زد بروم و ببينم اصولا نرخ نوشتن برای مجلهها و مطبوعات کانادايی چقدر است. جدول نرخهای پيشنهادی انجمن نويسندگان گاهنامههای کانادا را پيدا کردم که بد نيست به سردبيران و صاحبان روزنامهای که برايش کار میکنيد نشان دهيد. بر اساس آن برای مجلههای عمومی کلمهای بين يک تا دو دلار تعيين شده است. (ستونها معمولا حدود ۱۰۰۰ تا ۱۵۰۰ کلمه دارند و مقالههای مفصل هم بين ۳۰۰۰ تا ۶۰۰۰ کلمه. خودتان حساب کنيد که چقدر میشود دسمتزدهايشان.)
نرخ روزنامهها کمی ارزانتر است، يعنی چيزی حدود ۳۰ سنت تا يک دلار برای هر کلمه که مثلا برای يک مقاله از ۷۵ دلار شروع میشود تا ۱۰۰۰ دلار و برای يک ستون تا ۵۰۰ دلار. طبيعتا هرچه مجله يا روزنامه اعتبار و گستردگی بيشتری داشته باشد پول بيشتری میدهد.
اين تازه در مقايسه با آمريکا و بريتانيا کم است، چون دلار آمريکا و پوند انگليس ارزش بيشتری دارند. (جدول مفصل اتحاديهی نويسندگان آزاد بريتانيا را ببينيد) مثلا نيويورکر، ووگ، ونيتیفر، وايرد، برای يک مطلب هزار کلمهای تا ۴۰۰۰ دلار هم حتی میدهند که البته جزو نرخهای خيلی بالا حساب میشود. در بريتانيا هم مثلا گاردين برای يک گزارش هزار کلمهای تا سيصد پوند هم میدهد. حتی شرقالاوسط برای يک مطلب هزار کلمهای ۱۰۰ پوند و الحيات برای همين مقدار ۲۰۰ پوند میدهد.
بعد آن وقت اول از همه ياد دنيای تصوير میافتم که از پنج سال پيش تا حالا علی معلم هنوز هم صفحهای (که شايد تا ۵۰۰ کلمه هم در آن جا میشود) ۲۵۰۰ تومان میداده. يا مثلا حيات نو برای کل صفحه ۲۰، ۲۵ هزار تومان میداده. عصر آزادگان را که اصلا فراموش کنيد، چون به بهانههای مختلف آخرش به من يک قران هم نداند بعد از حدود نوشتن ۱۰۰ ستون.
خلاصه با اين اوضاع و احوال حقالتحرير خيلی عجيب نيست که تيراز روزنامهها و مجلههای ايران اينقدر پايين است. کدام آدم عاقلی هست که بيايد مفت مفت برای آقای معلم يا شمسالواعظين يا عطريانفر بنويسد تا آنها بتوانند با درآمدشان (که هميشه دربارهاش دروغ میگويند) خانه و ماشين بخرند و از راه آن زندگی کنند؟
درست است که وضع مطبوعات ايران بخاطر محدوديتهای سياسی زياد خوب نيست، ولی اين دليل نمیشود که سران آنها خون خبرنگارها و نويسندگانشان را توی شيشه کنند. پس اين انجمن صنفی مطبوعات چه میکند؟ البته وقتی روسایش از همين صاحبان پولدار روزنامهها بشوند همين میشود ديگر.