به سلامتی کاپوچینو هر جور بود به شمارهی ۱۰۰ رسید. برای من واقعا باور کردنش سخت است که چطور توانستهاند تا اينجا ادامه دهندش.
ولی به نظرم اگر تغييراتی اساسی در کارشان ندهند، از سطح متوسط فعلی نمیتوانند بالا ببرند. اين را در نوشتهای که برايشان نوشتهام، با عنوان تنها راه فرار از متوسط بودن بيشتر توضيح دادهام. در پايانش هم يک سری پيشنهاد مشخص برای اينکه چطور در عمل کيفيت کارشان را بالا ببرند دادهام تا زياد مثل عادت رايج که در اين جور مناسبتها همهاش به نوشتن مدحنامههای احساساتی کيليویی و بیمعنی روی میآورند، نباشم.
به جز گفتگويی که خود بچههای قديم و جدید کاپوچینو با هم کردهاند و خيلی خواندنی شده است، اگر دوست داشتيد می توانيد عکسی را هم که از يکی از جلسههای قديمیشان در همان سفر يک روزهی معروفمان به شمال گرفتهام، در فتوبلاگم ببينيد. اگر کسی در عکس نيست يا اينکه در آن زشت افتاده است، عذر میخواهم.