تازگیها حس میکنم خبرنگاران تکنولوزی در ايران که قاعدتا باید بطور مستقل ناظر بیطرف اتفاقات و خبرهای تکنولوژی و از جمله اينترنت باشند و نيز تصميمات و اقدامات دولت و بخش خصوصی را هم نقد کنند، خيلی کم به این وظیفههای اساسی میپردازند.
يک جورهايی صفحههای تکنولوژی در روزنامههای ایرانی بیبود و بیخاصیت شده و تا جایی که من دنبال میکنم پر از رپرتاژ آگهی برای شرکتهای ایرانی، تبلیغ و معرفی وسایل الکترونیکی، گزارش از خرابکاری و هک و هکبازی در ایران و جهان، یا مقالههای آموزشی فنی که با آن ترجمههای بد و موضوعهای بیربط اصلا جایشان در روزنامهها نیست.
به نظرم میرسد که اکثریت این روزنامهنگاران یا دستکم بسیاری از آنها چنان آلودهی پول و قدرت یکدفعه سرازیر شده در سیستم شدهاند که صفحههایشان در روزنامهها تبدیل به دکانهایی برای کاسبی شده است تا جایی برای آگاهی دادن و روشن کردن خوانندگان عادی. سردبیران روزنامهها که معمولا یا سواد نظارت بر کار بخش تکنولوژی را ندارند، یا خودشان هم دارند در پوشش سردبیری دنبال کاسبی و تجارت خودشان میدوند.
برای همین است که کسانی دیگر باید جور آنها را در انجام وظایف اصلیشان بکشند. مثلا از بین دهها خبرنگاران تکنولوژی، باز هم تا جایی که من میدانم، هیچکس حتی یک مصاحبه با مثلا يک حقوقدان اينترنتدان نکرده است تا ابعاد حقوقی فیلترینگ را بررسی کند. یا مثلا دربارهی ماجرای واگذاری ADSL که مجوزهایش هم صادر شده بود پیگیری کند، و کلی مسالهی مهم دیگر که یقینا از آمدن فلان گوشی دوربیندار موبایل که اب حوض هم میکشد حیاتیتر و از نظر خبری هم در ایران مهمتراند.
اینجاست که باید قدر مجلههای الکترونیک و وبسايتهای خبری نيمه مستقل را مانند شاتوت که گفتگویی به این خوبی با یک وکیل و یک متخصص فنی درباره فیلترینگ کرده است بدانیم.