کنفرانس دیروز به خوبی گذشت، هرچند که اصولا پر بود از روزنامهنگاران خیلی سنتی آمریکایی که وبلاگ را یا نمیشناسند یا فکر میکنند هوویشان است. بجز این، پانلی که من در آن بودم (ابعاد جهانی روزنامهنگاری عمومی و مشارکتی) خیلی دیر برگزار شد.
بهترین نکتهی کنفرانس این بود که اولا بالاخره جف جارویس را از نزدیک دیدم. (خیلی آدم خودمانی و خونگرم و مهربان و قدبلندی است، خیلی هم تند با لهجهی نیویورکی حرف میزند) و دوم اینکه شاید شروعی بشود برای اینکه رسانههای کانادا توجه بیشتری به وبلاگ به عنوان یک رسانهی جدید با پتانسیلهای بینظیر بکنند. هرچند که جز مقالهای در گلوب اند میل قبل از کنفرانس، چیز دیگری هنوز ندیدهام.
دربارهی کنفرانس، جويی د ویلا، که اتفاقا یک بار سر مشکلی امنیتی بلاگرولینگ با هم کلنجار رفته بودیم، کاملترین یاددداشتها را نوشته است که میتوانید ببینید. (بخش مربوط به حرفهای کوتاه من)
خلاصه اینکه اگر علاقهی شخصی لنارد ویت، برگزار کننده، به وبلاگ نبود، امکان نداشت در کنفرانسی با حضور روزنامهنگارانی به شدت سنتی از شهرهای کوچک و مرکزی و جنوبی آمریکا اسمی از وبلاگ برده شود. چه رسد به اینکه یک نفر بخواهد به جنبههای جهانی آن مثلا در ایران بپردازد. بنابراین همان پنج دقیقهای هم که به من فرصت دادند خیلی عجیب بود.
راستی، حاضرم شرط ببندم اگر دکتر جلالی در این کنفرانس شرکت کرده بود و همین پنج دقیقه را هم حرف زده بود، الان تیتر خبرش در ایسنا و روزنامههای آیتیالهی پیدا میشد، با این تفاوت که پنج دقیقه میشد پنج ساعت، و مخاطب هم تبدیل میشد به «جمعی از برجستهترین اساتید و رورنامهنگاران آمریکایی.» خدا را شکر که اینترنت هست و دیگر کسی جرات این جور خالیبندیها را ندارد.