سردبير: خودم

 روزنامه‌نگاران ایران: حرکت بسوی حداقل‌های حرفه‌ای

Excerpt: 2000 laptops are going to be distributed among Iranian journalist, as gifts from the President Khatami. Nothing could be a better help to improve Iranian press, where only a few type their own reports and articales on a computer, than this.

اگر دولت خاتمی تنها یک کار برای پیش‌رفت حرفه‌ی روزنامه‌نگاری در ایران کرده باشد -- که تاثیرش درازمدت و حرفه‌ای باشد، نه کوتاه‌مدت و سیاسی -- همین ماجرای دادن دوهزار کامپیوتر کیفی (لپ‌تاپ) به روزنامه‌نگاران است.

اگر صاحبان و مسوولان نامرد و دودره‌ی روزنامه‌ها لپ‌تاپ‌ها را شوهر ندهند و پولش را به جیب نزنند، این ماجرا می‌تواند بطور اساسی حرفه‌ی روزنامه‌نگاری را در ایران به پیش ببرد. چون دیگر کم‌کم همه مطالبشان را یک ضرب روی کامپیوتر می‌نویسند، بخش حروف‌چینی روزنامه‌ها به حداقل می‌رسد، دسترسی تمام روزنامه‌نگاران به ایمیل و اینترنت به آسانی مهیا می‌شود (در تمام عصر آزادگان فقط یک کامپیوتر متصل به اینترنت بود که آن هم در طبقه‌ی سوم در اتاقی کوچک قرار داشت و نه تنها با یک مودم فکسنی وصل بود، بلکه نوبتی هم باید از آن استفاده می‌کردند.)

حالا فرض کنید که هر دبیر سرویسی در یک روزنامه -- و شاید یکی دو تا از اعضای ارشد آن سرویس -- برای خودشان لپ‌تاپ داشته باشند و کل ساختمان هم با استفاده از Wi-Fi پوشش بی‌سیم اینترنتی داشته باشد و تمام کسانی که اپ‌تاپ دارند همیشه آن‌لاین باشند. باورنکردنی، ولی شدیدا امکان‌پذیر است. فقط سردبیرها باید حواسشان باشد که راه موزیک و فیلم دان‌لود کردن را ببنند، وگرنه بدبخت ورزشکست می‌شوند.

این ایده مال هر کس هست شایسته‌ی قدردانی و تشویق است. خدا کند خوب هم اجرا بشود.

تازه: با این وضعیتی که روزنامه‌ها را دوباره دارند تعطیل می‌کنند، احتمالا تمام لپ‌تاپ‌ها می‌رسد به روزنامه‌نگاران مسلمان، به اضافه‌ی البته سحرخیز و شمس.