جالب است. از یک طرف، به نقل از هاآترز، اسراییل عقده دارد که بازرسیهای سازمان ملل و فشار دیپلماتیک جهانی، برنامهی تولید سلاح اتمی را در ایران دو سال، یعنی تا سال ۲۰۰۷، عقب انداخته است. اما مقامات امنیتی آمریکا، بر اساس این مقالهی نیویورکتایمز، عقیده دارند که این فشارها تاثیری بر برنامهی اتمی ایران نگذاشته است.
در مقالهی پریروز نیویورکتایمز به صراحت آمده که دولت بوش با خوشخیالی امیدوار است ایران بخاطر مشکلات اقتصادی برنامههایشان را، مثل لیبی، کنار بگذارد، ولی بلافاصله یادآوری میکند که ایران معاملات گستردهای با اروپا دارد و نیازی به این جور باج دادن به آمریکا ندارد.
تلخترین جای مقاله آنجاست که به آمادگی اسراییل برای حمله به تاسیسات اتمی ایران اشاره میکند و تردید می:ند که اسراییل آمادگی نظامی برای چنین کاری را -- که دو دهه پیش در عراق کرده بود --داشته باشد. چرا که بقول منابع مطلع، ایران از تجربهی عراق درس گرفته است و نه تنها تاسیسات اتمیاش را در کل کشور پراکنده است، بلکه تعدادی از آنها را در مناطق مسکونی قرار داده است تا هزینهی سیاسی حملهی احتمالی به آنها را شدیدا بالا ببرد.
کسی راجع به این این چیزها را در ایران حرف میزند؟ اگر یک وقت آمریکا و اسراییل یک ماه بعد آمدند و خیلی ناگهانی یک مرکز هستهای را نزدیک تهران زدند و مثلا کل منطقهی شرق تهران را آلودهی رادیواکتیو کردهاند، چه کسی میخواهد جواب بدهد؟ اصلا حمله را فراموش کنید. اگر، به دلیل اشتباهات فنی براداران متعهد متخصص اتمی و یک اتفاق غیرمنتظره -- که حتی در زاپن هم میافتد، یکی از این تاسیسات آلودگی رادیواکتیو در تمام منطقه پخش کرد، آیا اصلا کسی متوجه میشود؟ احتمال نمیدهید که ممکن است با این خفقان مطلقی که رهبران مملکت (از جمله خاتمی که سادهلوحانه دارد در این خیانت بزرگ ملی شریک خامنهای میشود ) دربارهی ماجرای اتمی ایجاد کردهاند، چنین فاجعهای در این چند سال خ داده باشد ولی صدایش درنیامده باشد؟ اگر این استراتژی دفاعی ایران است، پس لابد مراکز اتمی دیگری هم در شهرهای بزرگ، نزدیک مناطق مسکونی، هستند، نه؟
حالا یک سوال از متخصصان دارم: آیا دستگاههای موج رادیواکتیویاب را مردم عادی هم میةوانند بخرند و استفاده کنند تا ببینند خانهای را که مثلا میخواهند در منطقهی ازگل بخرند، آلوده هست یا نه؟ قیمت این دستگاهها چقدر است؟ ایا ورودش آزاد است؟