هفتهنامهی پیک روز تورنتو که اول قرار بود روزنامه باشد ولی بعدا تبدیل به هفتهنامه شد، خیلی بی سر و صدا متوقف شد. راستش ناراحت شدم. چون به نظرم خیلی بیشتر از تمام نشریات اینجا به اصول روزنامهنگاری نزدیک بود. ولی خب، این شرط برای زنده نگهداشتن یک نشریه کافی نیست. چرا که اصولا تمام نشریات اینجا با یک بیزنس مادل(برنامهی کسب درآمد) سست و لرزان تاسیس و اداره میشوند که عبارت است از گرفتن آگهی، آن هم در یک بازار بسیار کوچک و پر رقیب (بازاری حداکثر به اندازهی ده هزار نفر، با تعداد محدودی آگهیدهنده، و بیش از ده نشریهی هفتگی دیگر)
ولی به هر حال حدس میزنم که این روزنامهی جوانمرگ تاثیرش را روی نشریات دیگر مثل شهروند و نیز روی آگهیدهندگان گذشته است. مثلا به شهورند یاد داده باشد که مقالههای چند وجبی بیربط را از نشریهاش بیرون بیندازد، و یک مدیر هنری هم برای کار صفحهآرایی و طراحی آگهیها استخدام کند. به آگهیدهندگان هم یاد داده است که آن آگهیهای زشت و بیریخت سبک شهروند اوج هنر گرافیک تبلغیاتی نیستند و میشود با کمی پول بیشتر آگهیهایی درست کرد که دیدنی باشد، نه خواندنی؛ حتی اگر برای کبابی نوذر است.
اگر یادتان باشد وقتی که مجلهای به اسم پیام ایران درآمد من، ذوقزده، نوشتم که این مجله و گرافیستش (مهدی پوریان که تازه از ایران آمده و با خود سلقیه و هنر گرافیک معاصر ایران را هم آورده) روی کل نشریات تورنتو تاثیر خواهند گذاشت -- و گذاشتند. پیک روز که تعطیل شده حاصل همین تاثیر بود. حالا بعد از پیک روز هم نشریاتی درخواهند آمد و خواهید دید که بالا رفتن توقع همه از قیافه و محتوای نشریات چه تاثیری در شکل ومحتوای نشریات آیندهی تورنتنو خواهد گذاشت.