چرا وبسایت و اسم امروز را انتخاب کردید؟
امروز مهمترین وبسایتی است که قوه قضاییه دربارهی تعطیلی آن حکم صادر کرده است. همینطور تنها وبسایتی است که زیر بیشترین فشارها مانند دستگیری کادر فنی و محتواییاش قرار گرفته است. بنابراین حالتی سمبولیک برای مسالهی آزادی اطلاعات در اینترنت دارد، فارغ از اینکه خودش چه محتوایی دارد و وابسته به چه کسانی است. در ضمن اسم کوتاه، مثبت، امیدوارکننده و خوشآهنگی هم هست.
آیا تو از مشارکتیها و مسوولین سایت امروز و رویداد و بامداد حمایت میکنی؟
نه. من از ایده، عمل و رفتار یک فرد یا گروه سیاسی حمایت میکنم، نه از شخصیت یا کلیت آنها. این ایده یا عمل میتواند از هر کسی یا گروهی سربزند، از حسین شریعتمداری گرفته تا داریوش همایون، و از حزب کمونیست کارگری گرفته تا حزب موتلفهی اسلامی. مهم این است که عمل و ایدهی چه کسی با معیارهای ما میخواند. گذشته از این، تا حالا هیچکدام از مسوولین مشارکت را از نزدیک ندیدهام و حتی با تلفن یا ایمیل هم با هیچکدامشان در تماس نبودهام. با همهشان هم از بسیاری نظرها اختلاف نظر دارم، بخصوص از نظر افکار مذهبی و اعتقاد به انقلاب اسلامی، آیتاله خمینی، ولایت فقیه، و کارهای احمقانه و کثیفی که در سالهای اول انقلاب و جنگ کردهاند. اما دوران نگرش به سبک همه یا هیچ به آدمها و گروههای سیاسی گذشته است. هر کسی میتواند ایده یا عملی مطابق با معیارهای ما انجام دهد.
آیا حسین درخشان اصلاحطلب است؟
بله، اما اصلاحطلبی نه بعنوان یک گروه سیاسی، بلکه به عنوان یک ایده. من به شدت با ایدهی تغییر رزيم از بیرون مخالفم و این مخالفت بیشتر دلایل نظری دارد تا عملی، فارغ از اوضاع داخلی ایران و اینکه آیا اصولا احتمال اصلاح از درون هست یا نه. به نظرم تنها راهی که برای پیشرفت دراز مدت ایران از نظر دموکراسی وعقلانیت متصور است، تغییر تدریجی از درون و با توافق تمام اجزای مهم سیستم حکومت است. هر تغییری جز به این شیوه، در دراز مدت ایران را به عقب خواهد برد. همانطور که از دید آمریکاییها کودتای ۲۸ مرداد تا چند دهه به عنوان قدمی بزرگ برای رساندن ایران به سمت دموکراسی دیده میشد، اما در نهایت زمینهساز انقلابی اسلامی شد که حرکتی بود چندین قدم به عقب در راه تحکیم دموکراسی و عقلانیت. از طرف دیگر، تلاش برای تغییر رژیمی که به اندازهی کافی قوی است، تنها به ضعیف شدن اجزای میانهروی آن منجر خواهد شد، همانگونه که در سه سال اخیر تهدیدهای آمریکا به تغییر رژیم ایران موجب قدرت گرفتن نظامیان تندرو و منزوی شدن سیاستمداران میانهرو شد. بنابراین من از هر عمل و ایدهای که در چهارچوب ایدهی کلی اصلاحطلبی بگنجد موافقم و از آن حمایت میکنم.
این اعتراض سمبولیک چه فایدهای داشت؟
اصل این اعتراض کپی کردن مطالب سایت امروز در وبلاگها بود که از این نظر جنبهی سمبولیک نداشت، بلکه کاملا به شکلی عملی نشان میداد که سانسور کامل رسانهی اینترنت غیر ممکن است، چون تنها بهخاطر بیمرکزیاش از اساس با رسانههای دیگر تفاوت دارد. همین که ما در عمل به قوهی قضاییه نشان دادیم که اینترنت را نمیشود مثل روزنامههای با کمی سانسور بیخاصیت کرد -- همانطور که نمیتوان کسی را کمی به قتل رساند -- بزرگترین ضربه به سیاست سانسور در اینترنت بود. آنها حالا یا مجبورند از کل اینترنت صرفنظر کنند، یا از سانسور بیفایدهی ان دست بردارند. تنها بخش سمبولیک کار تغییر نام وبلاگها به «امروز» بود که فقط احتمالا تاثیری روانی در مخالفان و موافقان ایرانی آزادی بیان در اینترنت داشته است.
آینده چه خواهد شد؟
به نظرم حکومت میخواهد با راه انداختن یک اینترانت داخلی (شبکهی محدود و بستهای که الزاما به اینترنت متصل نیست) اصولا از شر اینترنت خلاص شود. طرح شارع دو که میخواهد میزبانی تمام وبسایتهای ایرانی را بهمرور به داخل ایران منتقل کند، با وجود توجیههای اقتصادی و امنیتیاش، تنها یک معنی سیاسی دارد و آن هم تلاش تدریجی برای قطع کردن ارتباط اینترنتی داخل و خارج از ایران و فیلترینگ در بالاترین درجه است. اما حتی در صورت اجرای چنین برنامهای، راههای فنی بسیار زیادی برای بیاثر کردن آن وجود دارد که خوب است آدمها متخصص کمکم دربارهی آنها شروع به صحبت کنند.