این را بگویم و بحث شریعتمداری را از دید خودم تمام کنم، چون آن قدر مهم نیست که لازم باشد این قدر راجع به آن بنویسم. مسایل خیلی مهمتری مثل برنامهی اتمی ایران، انتخابات ریاست جمهوری ایران و آمریکا، و مسایل سیاسی داخلی ایران هستند که کمتر کسی راجع بهشان حرف میزند و در واقع دلیل اصلی خطری هستند که محافظهکاران از جانب اینترنت حس میکنند.
میدانم که شریعتمداری و دوستانش در کل آدمهای ساده و بیفکری نیستند و پشت بیشتر کارهایشان یک برنامه یا هدف نهایی وجود دارد. برای همین هیچ امیدی ندارم که گفتگویم با او نظرش را عوض کند. بلکه فایده و اثر این گفتگوها بیشتر روی کسانی است که قرار است بر اساس بافتهها و ساختههای کیهان و جمهوریاسلامی، دست به اقدام بزنند. مثلا اگر ما جواب کیهان را ندهیم، حتی وزارت اطلاعات که نسبتا در طول این چند سال میانهروتر و عاقلتر شده ممکن است تسلیم فشار آنها شود و حتی باور کند سناریوی آنها را.
از طرف دیگر به هر حال در هر گروه سیاسی، هر چقدر هم اتحاد و همبستگی داشته باشند، رقابتهای فردی زیادی وجود دارد و همانطور که همهمان تجربه کردهایم همه دنبال بهانهای میگردند تا حال رقیبشان را با سر سوال بردن قضاوتها و تحلیلهای او بگیرند. مثلا در این مورد خاص، مطمئن باشید خیلیها هستند که برای نزدیکتر شدن به رهبر یا مقامهای بانفوذ دیگر شدیدا به کیهان در رقابتاند و با استفاده از جوابهای منطقیای که این طرف و آن طرف به تحلیل و سناریوی شریعتمداری داده شده، آن را زیر سوال ببرند.
من اصولا مخالف بیاهمیت گرفتن این جور اتهامها و دروغهای بزرگ هستم. این را هم از انتخابات آمریکا یاد گرفتهام که اگر بخواهی مثل جان کری دروغهای بزرگ را نادیده بگیری به این خیال که چون بزرگاند کسی باورشان نمیکند، بعد از چند ماه یک دفعه میبینی که همهی مردم آن را باور کردهاند و حالا باید با بدبختی آن را جبران کنی.
به نظرم ما گاهی تنبلی خودمان را در جواب دادن سریع و محکم به اتهامهای بزرگ را با گفتن اینکه «نباید به حرفهای احمقانه اهمیت داد» توجیه میکنیم و همیشه هم آخرسر به ضررمان میشود. فکر میکنید اگر روشنفکران ایرانی بلافاصله پس از هر قسمت برنامهی هویت نامههای سرگشاده مینوشتند، مصاحبه میکردند، تقاضای ملاقات از رفسنجانی میگرفتند و کلا اتهامها را از خود رد میکردند، حکومت میتوانست تا این حد سرکوبشان کند؟ اشتباه ما این است که همه را یک کلیت واحد و یکپارچه فرض میکنیم و از اختلافات و رقابتهای داخلی هیچ حکومتی به اندازهی کافی استفاده نمیکنیم، چه حکومت ایران باشد، چه آمریکا و چه حتی اسراییل.