برای اشتراک ایمیل‌تان را وارد کنید: یا به این نشانی یک ایمیل بفرستید: EditorMyself-subscribe@googlegroups.com
۲۷ مهر ۱۳۸۳ | 18 October 2004

 درگوشی حرف زدن جلوی بقیه

  لينک‌دونی هفته
  • بخش جدیدی در اخبار بی.بی.سی

    خبرهای مرتبط را از سایت‌های دیگر نشان می‌دهد. این لامذهب‌ها با همه‌ی محافظه‌کاری حرفه‌ای‌شان در استفاده از تکنولوژی‌های جدید از همه جل

  • آخر گاف روزنامه‌نگاری

    گزارشگر دودره‌ی کیهان نمایشگاه هنری را به جای سند اثبات قرآن قالب کرده به آقایان. (از طریق کاوه)

  • ایرانیان دات کام پوست انداخت

    تبریک به جهانشاه که بالاخره ظاهرا رضایت داده به استفاده از یک سیستم کنترل محتوا. هرچند که قیافه‌ی سایتش و بخصوص لوگوی آن خیلی بد است. لوگوی ق

Excerpt: It's rude, in my opinion, to publically write things that nobody can understand except one or two persons. Subjective and individualistic writing is very different with enigmatic and cryptic writing.

تازگی‌ها خیلی می‌بینم وبلاگ‌دارهای شناخته‌شده به شکل مشابهی هر وقت می‌خواهند راجع به زندگی شخصی‌شان بنویسند، یک سری جمله‌ی مبهم و رمزآلود ردیف می‌کنند و حسشان را راجع به کسی (که ما نباید بدانیم کیست) یا اتفاقی که افتاده (و باز هم کاملا محرمانه است) می‌نویسند.

بدون اینکه بخواهم اصل کلی و بدیهی «هر کس آزاد است هر چیز می‌خواهد هر جور در وبلاگش بنویسد» نقض کنم، می‌خواهم یادآوری کنم که «شخصی نوشتن» با «رمزی نوشتن» زمین تا آسمان فرق دارد. شخصی نوشتن یعنی اینکه آدم چیزهایی را که ممکن است تنها از دید خودش جالب باشد، آن طور که خودش می‌بیند، بنویسد. در این حالت قرار نیست نویسنده‌ همه چیز و همه کس را لو بدهد و به حیطه‌ی ضخصی خودش و دیگران تجاوز کند، اما از آن طرف، جوری نمی‌نویسند که خواننده هیچ چیز از آن تجربه یا حس شخصی نفهمد.

فرق رمزی نوشتن با شخصی نوشتن در این است که در اولی فقط یکی، دو نفر در آن تجربه یا حس شریک می‌شوند و آن را درک می‌کنند و نویسنده با بقیه‌ی خوانندگان مثل غریبه‌ها رفتار می‌کند. درست شبیه به حالتی که دو نفر جلو بقیه با هم در گوشی حرفی بزنند یا شوخی‌ای بکنند که فقط بین خودشان است و هیچ‌کس پس‌زمینه‌ی معنایی آن را درک نمی‌کند.

این نوع نوشتن به نظر من نه تنها به خواننده توهین می‌کند، بلکه به هیچ وجه نشانه‌ی فردیت و ذهنیت -- که عنصری لازم در آثار هنری مدرن است -- نیست.


سردبیر: خودم و لینکدونی‌اش را هر روز با ایمیل دریافت کنید.
تازه درهمين باره:



دوستان و آشنايان

«از پشت یک سوم»
«یادداشت‌هایی از کابل»
«نانا»
«یک پزشک»
«یک فتحی»
«گناهکار»
«دستنوشته‌ها»
«ایران‌شهر»
«امنزیاک»
«ناهید رکسان»
«شنا در شنزار»
«جواد روح»
«سولوژن»
«شهرزاد»
«خسرو نقیبی»
«هوشنگ دودانی»
«دادابیس»
«ملکوت»
«کوروش علیانی»
«آهستان»
«خوابگرد»
«سینا دیلی»
«حامد قدوسی»
«جمهور»
«ایمیان»
«تبعیدی عصبانی»
«ابراهیم اسکافی»
«نگارک‌ها»
«فروغ»
«گردباد»
«عرب عصبانی»
«محمد نوری‌زاد»
«مریم ابریشم‌کار»
«اکبر منتجبی»
«مرصاد»
«هادی خرسندی»
«بابک داد»
«طاها بذری»
«احمد جلالی»
«هادی نیلی»
«سبیل طلا»
«ضدمورچه»
«مهستی شاهرخی»
«یک استکاان چای داغ»
«موج»
«کیبرد آزاد»
«حسین نوش‌آذر»
«عبدالقادر بلوچ»
«ایرانی طعنه‌آمیز»
«پسر فهمیده»
«مازوخیسم محاسباتی»
«جواد کاشی»
«منبر دات نت»
«آرش «کمانگیر» آبادپور»
آزادنويس
آق بهمن
مرد تنها
بامدادی
امور ایران
نگاه نو
نگاه نو
مسعود ده‌نمکی
آن سوی دیوار
۳۵ درجه
خیاط باشی
من راه نشین
کمال
مسعود بهنود
حقوق‌دان پاریسی
حاجی واشنگتن
کشکول جوانی
صفا در ال.ای
مارسی نیومن
شب پیشگویی
سوگلی ریچارد پرل
دردنوشته‌ها
دانشجوی مسلمان
آشپزباشی
پاگرد
آچار فرانسه
لیلی نیکونظر
۴ دیواری
حمید کریمیان
نیما دارابی
میرزا پیکوفسکی
بلوط
ف.م.سخن
پیاده رو
زهرا
خورشید خانوم
رزانیات
لوبيا
حمید مافی
لگوماهی
سهند شمس
حسین پاکدل
کتابلاگ
مریم مومنی
نگفتنی‌ها
یک وحید
محمود فرجامی
لات‌لند
کریم ارغنده‌پور
زيتون
زیتون پرورده
حسام‌الدین آشنا
محبوبه حسین‌زاده
آی‌تی.ايران
شاخ به شاخ
افسون فسرده
جوانفکر
خبرنگار مسلمان
غلاف تمام فلزی
حنیف مزروعی
چرک‌نویس
مرتضی نگاهی
شب‌نامه‌ها
بسیج جهانی
فریادناممه
نوه‌ی غلامرضا تختی
پژمان نوزاد
کلنگ کمونیست کارگری
رویای آريایی
علیرضا شیرازی
مرصاد امروز
روزنه
خاکریزیسم
توکا نیستانی
مونتاژ انتقادی
نیکی اخوان
احسان
شرح
دلبستگی
مسیح علی‌نژاد
تادانه
نازخاتون
خط قرمز
جمال
بی‌بی‌گل
کامپیتور و ارتباطات
نوک‌تیز
زمستان است
نسرین افضلی
فوکو بلاگ
پویان و سیما
آرش غفوری
سهیل کریمی
بیروت ریپورت
سلمان
مریم اينا
میرزا
فانونایت
دوم دام
کافه ناصری
بی اجازه کوچیکترا نه
نسل خمینی
مهدی محمدی
امید معماریان
روزنامه‌نگار ممسلمان
سیبستان
اسماعیل نیوز
مطالعات فرهنگی رادیکال
فرنگوپولیس
آزاده عصاران
هنوز
شکرخواه
خانوم حنا
کافه اندیشه
علیرضا خدابخش
زن نوشت
سایه
عباس معروفی
نقیز
روزها
انتخاب زنان
هپلی
پاسداران
پویان طباطبایی
فلیسوف مآب رمانتیک
کلاشینکف دیجیتال
کلفه گینزبورگ
شبنم طلوعی
امیرعلی قاسمی
مشکات
سفره ماهی
سفره‌ماهی
پاک‌نویس
ارزیابی‌های شتابزده
لیلا خدابخشی
تکینسون
علی معظمی
عنکبوت
سرزمین آفتاب
آدم و حوا
چخوف منو نديدی؟
امشاسپندان
علی مزروعی
خارج از جعبه
مريم نبوی نژاد
وب‌نگاشت
تبرمرد
ققنوس
بچه‌های سوم تیر
منقل، مخده و پلوراليسم ديني
فالشیست
ddmmyyyy
بازیگر آماتور
شهاب اسفندیاری
فانوس خيال
آینه ایرانی
محمد تاج‌دولتی
معصومه ناصری
انتخاب انسانی
نیما نامداری
مژده
چلـــغوز
پرگلک
پیام یزدانجو
پیام یزدانجو
من و مانی
شبح
کاملیا انتخابی فرد
خودمونی
حرف غریب
راهرو
شادی شاعرانه
و اما بعد
امير حسابدار
پاسداران
ایمان
پاگنده
بارانی آبی
اندیشه امروز
معصومه اتبکار
دفترچه‌ی ممنوع
حسن عابدینی
دیدی گفتم
مه‌زود
میان خطوط
جنگ و صلح
صبحانه
کوچه مدرسه حجتیه
آسمانِ سرپناه
حسام فروزان
حقیقت ایرانی
رازیگر
نیستان
یک وبلاگ ساده
غربتستان
تلخوش
قائم‌پناه
ژرف
یولداش
روزگاری که سپری می‌شود
رنگارنگ
مرمرو
کاپیتان هادوک
خاطرات مشبک
کوچ
افکار خصوصی
سیاحت‌نامه میرزا
روی جاده نمناک
کنج
دلتنگستان
کتابدار
نکته
يوتی‌اف-هشت
بازيگر آماتور
نفیسه مطلق
با شما نيستم
سکتور صفر
پارکينگ
پياله
ايستادن در مقابل باد
مهندس سعيد
يه وجب خاک اينترنت
احسان پريم
مهاجر
افعانستان امروز
از امروز
آذر و آيينه‌اش
بهنود کوچک
وبلاگ گوبا
روزگار من
يادداشت‌های سينمايی
اسپ‌سوار
دنيا دست کيه
نمای تزديک
عصيان
ایگناسیو
کتابچه
علاف تمام فلزی
تن‌تن‌سک
آسمان
یک جعبه شکلات
حرفهایم...
از کانادا
ندای امروز
دنيای يک ايرانی
عمو حميد
احسان و هزاره سوم
روزنگار
وب‌نوشت ابطحی
بزرگمهر حسین‌پور
دندانپزشک
پريشان بلاگ
سياست از نگاه دوم
برما چه گذشت
خاکستری
حرف‌های يک الپر
کاوه شجاعی
کاکتوس تيلا
کاپوچينو
خط سوم
ترزا
آبکش
خبرنگار
نيمه‌شب
صادق الوندی
الپر
صورتک
ساده‌تر از آب
مرتضی و ما
پرنیان
علی قدیمی
الفبا
کلانتر
زوزه
ریویو
فانتازیا
محسن طالب
یلدا معیری
شهروند نصف‌جهانی
اسکورپیو
نعمت احمدی
لباس شخصی
علی خلیق
این مرد
یادداشت‌های فرهنگ
روزهای زندگی‌ام
یک بلاگر
دانشگاه غیرانتفاعی کیش
بچه‌های قلم
یاک
وحید پوراستاد
وب‌نامه
علی‌اکبر قزوینی
پناه
نوشی و جوجه‌هایش
اینجا و اکنون
مهاجرانی
جمیله کدیور
فانوس
صنوبر
پرنوشت
نادر فتوره‌چی
جنبشی استشهادی
بهزاد بلور
اشکان خواجه‌نوری
مصطفی تاجزاده
عباس عبدی
آرش صالحی
مسرت امیرابراهیمی
سبقت
عطا خلیقی
لیلی پوررند
آخوندها از مریخ نیامده‌اند
زرنوشت
گل‌دختر
علیرضا حقیقی
گل‌آرا حمزه
نگاه ایرانی
پاپتی
گوز آن‌لاین
وب‌گشت
لوبیسمم
فاطمه رجبی
نگاه یک ایرانی
هزاران نقطه
ریچارد سمبروک
نامحرمانه
غربت‌نوشته‌ها
رشید اسماعیلی
مجید تفرشی
احمدی‌نژاد
شهیر شهید ثالث
احمد شیرزاد
موشک انداز
مژده غضنفری
ابراهیم فیاضی
نظرات ديگران

استدلال خوبی بود! ولی دليل خوبی نه!

من فکر می کنم فقط افراط تو این «رمزی نوشتن» خواننده رو خسته می کنه، در حد معمولش به نظرم جذاب هم هست.

من خیلی موافق نیستم ... وبلاگ الزامآ خبر رسانی عمومی نیست ! میشناسم کسایی رو که برای دل خودشون مینویسند و بیشتر از چند تا دونه خواننده ثابت ندارند ... از نگاه روانپزشکی یه نوع تخلیه و انتقال و دور کردن استرسه ... یکی از روشهای درمانی همینه دقیقآ ... در واقع میگن با خودت بنشین و مشکلاتت رو روی یه برگ کاغذ بنویس ... وبلاگ شاید نوع پیشرفته تر همین قضیه باشه ...

First of all , I do agree with you . It is nice at all to write in that way. Secondly, I use Mozilla Firefox for visiting your page and I have tons of problems with it. Is it sth wrong with your setting or mine?

منم با شما موافقم .

موافقم. البته اهداف يك وبلاگ‌نويس را نبايد فراموش كرد. اما در مورد وبلاگ نويس هاي پرخواننده و معروف چيز درستي است. با اين حال خودتان هم اشاره كرده ايد كه نوشته شما يك توصيه است، چون در مورد وبلاگ ها نمي توان حكم صادر كرد.

در دنیا واقعی اگر میبینی کسی در گوشی حرف میزنه آدم از اون جمع فاصله میگیره ، باید شخصیت تو اینقدر نافذ باشه که اون جمع تحت تاثیر قرار بگیره و پی به اشتباه اش ببره ! نه اینکه مستقیما بهش اشاره کنیم چون اینجوری نتیجه معکوس میگیریم ، دقیقا اینجا هم اینجوری (تازه اینجا به دلیل نبود ID باز ترم هست ) ما با این مطلبت اونا رو تشویق میکنی که حرفای رمزآلودشون باعث جلب توجه شده ;) نمیدونم اینو تا حالا کسی بهت گفته یا نه ولی تو برای سیاست ساخته نشدی چون اصلا در کارت و حرفات سیاست نداری ، برای مقابله با هر چیزی از یک روش و لحن مشخصی (که با گل کردن یک دو مقاله ات یاد گرفتی ) استفاده میکنی و متاسفانه در کلمات انعطاف نداری که حداقل به دل آدم بشینه :)

عزيزم. به اين هم فکر کن که شايد آنها رمزی نمی نويسند. شايد اطلاعات تو کم است. و با زمينه هايی که در دست است، می شود مطمئن بود که همينطور هم هست.

سلام ...متاسفانه عادت داریم درگوشی حرف بزنیم. خب من نوشته های در وبلاگها را همه را نمیفهمم اما بحساب درگوشی حرف زدن نگذاشتم ....

First of all Iran has long tradition of Do Pahloo Harf Zadan! Like Hafez or thousands who said Because of Dictatorial Gov,they had to do that ,So even in USA/Canada Iranian Like to do that,This is in their Blood,I think this is why Iran do not like have Democracy ,then they can not Get off of this Art.

Very true. Thanks for pointing it out. I will keep that in mind from now on.

Hey, ur new template opens up a lot better in Safari. tnx

كاملاً صحيح است و به نكته جالبي اشاره كرديد. متاسفانه بسياري از ما بدون توجه به سير تكاملي و فلسفه ايجاد ابزارهاي مختلف از آنها استفاده مي‌كنيم. شايد وضع كنوني Orkut، نمونه اينترنتي ديگري از اين ناهنجاري باشد.

به خوبی این را نشان دادی بخصوص مثالی که زدی خیلی درست است . این وبلاگ ها بعد از چندی فقط خودشان و 2-3 دوست وبلاگشان را میخواند . مسئله دیگری که در برخی از وبلاگ های دیگر وجوددارد این است که بعضی وبلاگ ها فقط مثل پاتوقی برای چند نفر از دوستان وبلاگ نویس طرف میشود و به نظر می رسد که این افراد اونقدر اعتماد به نفس ندارند که بدانند غیر از چند وبلاگ نویس که خودش به انها سر میزند کس دیگر ی هم این وبلاک را میخواند و به همین ترتیب باز هم خواننده خود را از دست میدهند .

موافقم. کاملا با این گفته شما موافقم.

اين يکی از جالبترين و متاسفانه از معدود نوشته هايت بود که از اخلاق و اصول اجتماعی در بين وبلاگنويسان صحبت می کرد. چقدر خوب است که مثل يک پدرِ بزرگتر و با توجه به رقم بالای بيننده هايت، فارغ از موضع گيری در جهتی خاص، مسائل اخلاقی و اجتماعی را که بعضی از وبلاگ نويسان چه در ليست دوستان و آشنايان خودت و چه بعضی وبلاگ نويسان ديگر رعايت نمی کنند متذکر شوی.