همانطور که این طرف و آن طرف میبینید (آخریناش در نیوزویک این هفته) دنیا روی آیندهی اینترنت در ایران خیلی حساس شده است و برای همین پروژهی شارع ۲ را با بدبینی خاصی نگاه میکند. اما واقعا معلوم نیست که ایران میخواهد با اینترنت چه کند. فیلترینگ و آن همه خرجی که کردهاند جواب نداده و مجبورشان کرده که بطور فیزیکی وارد عمل شوند و با دستگیر کردن و ترساندن بچههای داخل ایران، اگر نمیتوانند جلوی ورود اطلاعات را با داخل بگیرند، حداقل جلوی تولید محتوای سیاسی «ممنوع» از داخل ایران را بگیرند.
ولی مساله این جا است که این سیاست هم جواب نداده است. این همه آدم مرتبط با سایت «امروز» را گرفتهاند، بدون اینکه در کار آن مشکلی ایجاد شود. فوق فوقش اگر خود مصطفی تاجزاده (که آشکارا میگوید که سردبیر امروز است) را بگیرند، صدها نفر دیگر هستند که میتوانند با یک اسم دیگر همان راه را ادامه بدهند. این را نمیدانستند و تازه دارند میفهمند که اینترنت مثل روزنامه نیست که دفتر و دستک و کاغذ و توزیع و هزار دردسر و مجوز و میلیونها تومان پول بخواهد.
پس هیچ بعید نیست که واقعا فکرکنند باید تمام سایتهای مورد تاییدشان را بیاورند و داخل ایران میزبانی کنند و در عمل دسترسی همه را به روی تمام سایتهایی که بیرون از ایران میزبانی میشوند ببندند، مگر اینکه اجازهاش را بدهند. بنابراین ممکن است سیاستشان از داشتن یک لیست سیاه به لیست سفید تغییر کند. یعنی به جای اینکه بگویند همه جا باز است جز این لیست سیاه، بگویند همه جا بسته است جز این لیست سفید که احتمالا شامل وبسایتهای خبری مشهور خارجی و سایتهای شبیه به یاهو و گوگل است.
فهم من از طرح شارع ۲ این است و گمان میکنم از نظر فنی هم متاسفانه کاملا عملی است و حکومت آن را تنها چاره برای کنترل نهایی اینترنت میبیند. اما چون در ایران نیستم و با کسی هم تماس ندارم مطمئن نیستم که فهمم درست است یا نه. بخصوص که روزنامهنگاران عزیز آی.تی بیشتر فکر جیب خودشان و تولید رپرتاژ-آگهیهای خبرنما هستند تا آگاه کردن جامعه و وقت ندارند بروند و ببیند ماجرا چیست.
پس از تمام خوانندگانی که دستشان توی کار است خواهش میکنم کمی با جزییات فنی توضیح دهند که واقعا طرح شارع ۲ از کجا میآید، طراحان و حامیانش که هستند، دقیقا قرار است در قالب آن چه کنند، و با امکانات فنی فعلی در ایران اجرای آن چقدر عملی است؟