سکوت و افسردگی بس است دیگر. گور بابای بوش و همهی نادانهایی که به او رای دادند. چون شرط میبندم که همهشان ظرف دو سال از این رای پیشمان خواهند شد. وقتی که دیگر آقایشان بوش، بعد از اینکه تا گردن در گرداب عراق فرو رفت، با محبوبیتی کمتر از بیست، سی درصد تمام آمریکا را ضد خود بسیج کرد، همدیگر را میبینیم.
پیروزی بوش تنها از روی ضعف وحشتناک کمپین انتخاباتی جان کری تا همین سه ماه پیش بود (که میتوانید شرح حیرتانگیز چندقسمتی آن را در شمارهی تازهی نیوزویک بخوانید) نه از روی برتری واقعی خودش. اگر جان کری از همان اول میدانست که چه میخواهد بگوید و میچسبید به چند تا پیام مشخص و مرتبط و در ضمن در مقابل دروغهای کمپین ماکیاولیست بوش هم سریع از خودش دفاع میکرد، امکان نداشت بوش بتواند ببرد.
کما اینکه نظرسنجیهای اولیهی روز هم نشان از برد کری داشت، طوری که تا ساعت هشت و نه شب بوش هیچ مطمئن نبود که میبرد و کری هم مطمئن از بردش از ساعت هفت شروع کرده بود به کار روی سخنرانی پیروزیاش. همانقدر که بوش شانس آورد که کلکش روی مسیحیهای خشکمذهب (کشاندنشان به صندوق رای برای منع همجنسگرایی) کار کرده بود، کری بدشانس بود که جوانها به اندازهای که ثبت نام کردهبودند نیامدند رای بدهند. (حتی ممکن است شنیده بودهاند وضع کری خوب است و نیازی به رای آنها نیست و بیخیال شده باشند.)
درست است که مردم روستایی آمریکا نشان دادند که سادهترین، زودباورترین و نادانترین مردم دنیا هستند، ولی از یک طرف هم بقول مایکل مور این انتخابات نشان داد که نصف مردم آمریکا به جان کری که ماهها به عنوان لیبرالترین عضو سنا توسط بوش تبلیغ شده بود، رای دادهاند. این کم چیزی نیست و مایهی امیدواری است.
از طرف دیگر نتیجهی قطعی این انتخابات تکان اساسی به حزب دموکرات آمریکا است که به نظر خیلیها مجبور است به سمت چپ طیفش حرکت کند و درست شبیه به راستیها، با افتخار به اصول فکریاش بازگردد و از آن بدون واهمه دفاع کند و دستگاه تبلیغاتی و آموزشیاش را برای تبلیغ ارزشهای لیبرال بازسازی و سازماندهی کند. اگر نصف آمریکا به جان کری لیبرال ولی ضعیف رای دادند، پس میشود دفعهی بعد دو سوم آمریکا به یک کاندیدای لیبرال و قوی رای دهند.
با این این واقعا حیف شد که بجای جان کری و دخترهایش باید چهار سال بوش و دخترهایش را در کاخ سفید ببینیم، ولی افق آینده آنقدر هم تاریک نیست. دو سال پیش هیچ کس فکرش را هم نمیکرد که حتی بشود بوش را شکست داد، چه رسد به این با او شانه به شانه رقابت کرد و حتی ترس باختن را در وجودش انداخت.
آمریکای چهار سال آینده بدون شک برای مردم شهرنشین آمریکا بهشت نخواهد بود، اما بوش هم بهتر از جهنم با چیزی روبرو نخواهد شد.