با اینکه زیاد برنامهی مشخصی ندارد، فراخوان تغییر قانون اساسی حداقل پروژهی جالبی است. اما همین که معلوم نیست آقای سازگارا و دوستانش چطور میخواهند به هدفشان که برگزاری همهپرسی است برسند -- یا اینکه اگر برای خودشان مشخص است، جایی دربارهاش توضیح ندادهاند -- ممکن است باعث شود که مردم چندان از آن استقبال نکنند. بخصوص که مجبورند اسمشان را هم پای آن بگذارند و چه کسی این روزها حاضر است نان شبش را بخاطر یک امضای ناقابل پای یک بیانیهای که نه به دار است و نه به بار، به خطر بینندازد.
ولی با این همه، من هم این بیانیه را امضا میکنم. چرا که عقیده دارم بدون تغییر قانون اساسی و کمکردن اختیارات رهبر و زیاد کردن اختیارات دولت و مجلس هیچ تضمینی برای پیشرفت بیبرگشت دموکراسی در ایران نیست.
کمترین فایدهی این بیانیه آن است که امیدی برای تغییر به مردم میبخشد و به دنیا هم نشان میدهد سکوت ایرانیها نشانهی رضایتشان از وضع موجود نیست، نشانهی ناامیدی از امکان تغییر مسالمتآمیز در چهارچوب فعلی است. شاید کسی در سازمان ملل این شصتمیلیون امضا (هرچند به نظرم به صدهزار امضا هم اگر برسد عالی است) را ببیند و با خود بگوید: باید کاری کرد.