چند وقت پیش بخش فارسی بی.بی.سی با کلی آب و تاب قرادادی با سایت گویا بست که بر اساس آن تیتر خبرهایش در گویا نیوز هم ظاهر شود. این قرارداد آن قدر مهم بود که حتی یک اعلام رسمی (Press release) هم دربارهی آن صادر کردند. (در آن از گویا به عنوان بزرگترین وبسایت ایرانی نام برده شده.)
همانموقع هم تعجب کرده بودم که وقتی که بطور مجانی هر کسی میتواند با استفاده از RSS Feed بخشهای گوناگون بی.بی.سی که ماههاست در دسترس همه است، بخش فارسی بر اساس چه معیاری میآید و با یک فرد حقیقی یا حقوقی قراداد میبندد و به او پول میدهد تا کاری را بکند که همه میتوانند بطور مجانی بکنند؟ از آن گذشته، ملاک انتخاب گویا به عنوان تنهای وبسایت ایرانیای که از این قرارداد بهرهمند میشود چیست؟ تعداد بینندگان است یا اعتبار یا کیفیت آن؟ اگر هر کدام از اینها باشد، مسولان بخش فارسی بی.بی.سی بر اساس چه روندی به این نتیجه رسیدهاند که گویا از این نظرها از بقیهی رقیبانش جلوتر است؟
امیدوارم چنین انتقاد معقولی باعث آجر شدن نان خودم در بخش فارسی بی.بی.سی و دشمن شدن گویا با من نشود. به هر حال وظیفهی شهروندی همهی ماست که بر دیگران نظارت کنیم و نظارت دیگران را هم بر خود بپذیریم.