از یک طرف خیلی خوشحالم که مردم بینوای عراق بعد از سی سال میتوانند رای بدهند، ولی از طرفی هم ناراحتم که دولت بوش با همهی گندی که قبل از آغاز جنگ و بعد از اشغال عراق زده است، این استقبال مردم عراق را تاییدی بر هر چه که در این دو سال و اندی کرده میبیند و دلیلی برای ادامهی سیاست کوتاهبینانه و ویرانکنندهاش در برخورد با کشورهای نیمه مستقل خاورمیانه.
کاش خامنهای میفهمید که اگر کمی از نقشهها و خواستههای غیرواقعی شخصیاش برای آیندهی ایران بگذرد و اجازه دهد روند اصلاحات سیاسی و اجتماعی و اقتصادی بدون دخالت او و نظامیان پیرامونش پیش برود، چقدر ایران به یک حکومت سالم، دموکراتیک و قوی و محبوب و مستقل نزدیکتر است تا از روشی که او نادانانه و خودخواهانه میخواهد به میلیونها آدم عاقل و باسواد دیگر تحمیل کند.