باورم نمیشود که با وجود این همه جوان اینترنتباز ایرانی هنوز مسالهی سانسور اینترنت به یک مسالهی انتخاباتی تبدیل نشده است تا همهی کاندیداها را مجبور کند که دربارهی آن موضعهای جزیی بگیرند و بگویند که اگر بیایند چه خواهد کرد.
وقت زیادی نیست و اگر از این فرصت کوتاه باقیمانده تا زمان انتخابات استفاده نکنیم، معلوم نیست که دیگر کی بتوانیم اعتراضی کمهزینه دربارهی سانسور وبسایتهای سیاسی و اجتماعی بکنیم.
جوانهای قشر متوسط دیگر سیاسی نیستند، میدانم. اما از بین مهمترین مسایل غیر اقتصادی آنها، شامل سکس، الکل، و اینترنت، تنها دسترسی آزاد به اینترنت است که در پستوی خانه و گوشهی خیابان هم پیدا نمیشود و بدون فشار به حکومت نمیتوان به آن رسید.
آیا سکوت جمعی کاربران اینترنت دربارهی سانسور فراگیر وبسایتها و وبلاگهای فارسی نشانهی رضایتشان است؟