سردبير: خودم

khomeini =a hero, huh?!! that's simply your idea, man

قهرمان خوبه اما قهرمان پروری نه.در ضمن باید از مطالب خوبتون تشکر کنم.به من هم سری بزنید.

چرا نوشتي بدبخت هديه تهراني ؟!! نکنه فکر کردي اين عکس يا ادکلن تقلبي است ؟ نخير خيلي هم درست است . من خودم تبليغش را در مجله ايران اير که داخل هواپيما ميذارن ديدم

آقا یک چیزی میگم ولی بهت بر نخوره ! من یکی نفهمیدم چی گفتی تو این مطلب بالات خیلی عجیب غریب نوشتی در ضمن من آخر نفهمیدم تو طرف کدوم نامزدی یک بار از لاریجانی تعریف می کنی یک جا از هاشمی یک جا از معین فکر کنم تا چند روز دیگه هم از مهرعلیزاده و قالیباف تعریف کنی این چند وقت حس می کنم خیلی قاتی پاتی گنگ مطلب مینویسی

Hossein, Heros have always been a fairy tale in Iran, people have used them to keep their hope alive, that someday The One will come and rescue us. This is the traditional method monarchies in iran used to keep people suppressed. I strongly disagree with you about fabricating a hero or icon. people need to believe in themselves. Another thing that I didn't get what do you mean by "as long as Iran's people speak farsi, these icons will be our heros.!" what doesit have to do with farsi? so so you think they are not respected in Azerbaijan for example or Kurdistan or khuzestan, etc.. although Mosadeq himself was an Azerbaijani from Qajar dynasty. ( Mosadeqol saltaneh)

واقعا که....! لا اقل رو حرف خودت واستا که اینهمه قبل از این به ایران و ملتش به خاطر همین خصلت که همیشه منتظر یک قهرمانن لیچار بار میکردی...

دوست عزیز شما ظاهرا مفهموم شجاع و کسی که از روی صداقت اعتقادش را بیان می کند را با مفهوم قهرمان اشتباه گرفته اید و زمان اسطوره سازی سپری شده است و هیچکس هم به امام علی و امام حسین بعنوان قهرمان از آن جنسی که شما برای آقای گنجی قائل شدید < قائل نیست .

با عرض پوزش از صراحتم: در بيشتر مواقع با نگاه مغرورانه و تحليل هاي سياسي شما مخالف بودم و سعي مي كردم کمتر وارد این سايت شوم ولي اين بار از اين مطلب لذت فراوان بردم ... آری! ايران نيازمند يک قهرمان ملي ست، مانند همه آن کساني که نام برديد. یک قهرمان: نه از جنس مذهبی نه از جنس پهلوی! از جنس مردم!

آدمهايي كه سوخت شده اند چه طور؟!

آقای درخشان کامنت‌های پست جديد فرنگوپوليس احتمالا برای شما خيلی جالب باشند چون نظريه‌ی شما را مبنی بر «آنچه روی اينترنت به انگليسی نباشد انگار که نيست» تأييد می‌کنند. در ضمن، چون ظاهرا برخلاف ادعايتان ايميل نمی‌خوانيد، گفتم اينجا بنويسم شايد ببينيد: صفحه‌ی اول روز آنلاين بالکل بی‌خاصيت است، يا آن را به مپ تبديل کنيد (مثل صفحه‌ی اول کيهان تهران دامت برکاته) و يا حذفش کنيد! در مورد پست، اجمالا با شما موافقم، اگر چه به قول نظردهنگان قبلی، اينوری هستم نه آنوری.

این چیزی بود که من دوست داشتم! حرف دل منو زدی!

به نظر من همه‌ی اینهایی که الان قهرمان شده‌اند خودشون زمانی عده‌ای را بکشتن داده‌اند! ابتدای انقلاب همین گنجی‌ها و معین‌ها بودند که اساتید را از دانشگاه اخراج کردند و زیر آب ملت را زدند!پس اینها هرگز قهرمان نیستند ولی با این حال برای گنجی احترام قائل هستم.

اولا که آرش تیرافکن نبود و آرش کمانگیر بود، درثانی، کی گفته که گنجی جدیدترین قهرمان ماست؟ به طور یقین شما، آقای درخشان، همیشه قهرمان جدید ما هستید. چرا که هرروز ایده ها و تفکرات جدید و خارق العاده و نوین و خیلی خوب و ژیگولو و به روز و کارآمد و غیره از شما ساطع می شود. فقط هم خودتان قبولید و شاید چند تا دور و بری هایتان. وگرنه کسی مثل احمدباطبی که خیلی اخ است. وگرنه باید مثل شما آن روز می نشست توی خانه شان، وردست ننه اش، و نمی رفت حمایت از همکلاسی ها و هم نسلانش، تا الان هم راحت مثل شما بنشیند یک گوشه و اشعار متنوع صادر کند. بابا تو آخر همه چیزی!

بابک محیط اشاره قابل توجهی کرده : "بقول اینوری ها..." نوشته‌ات خیلی "آنوری = قاره آمریکایی" بود. مقایسه کن نوشته Lolita (نویسنده ساکن اروپا) را با نظر بابک ساکن ایالات متحده. با اینکه هنوز منتقد شش دانگ تک فرمی/ کم محتوایی موجود در رسانه‌های جمعی اروپایی هستم، وقتی نگاه هالیوودی/ سی ان انی شما را به گنجی می‌بینم قدر همین رسانه‌های اروپایی را بیشتر می‌دانم. یادم نمی‌رود استادم را که می گفت: Hero is a gutsless person who gets good publicity.

(نقل به مضمون)

ما به قهرمانان فرهنگ ساز احتیاج داریم

طبق گفته ی شما همه ی دیکتاتورها و جنایتکارهای تاریخ قهرمان های ملی اند. فکر می کنم در این میان استالین باید از همه قهرمان تر باشد. بیچاره دکتر مصدق که او را کنار بقیه گذاشته اید. روحش شاد! و بیچاره ما که برای توجیه حقارتمان نیاز به تعریف " قهرمان" داریم.

Khomeini was a psycho, not a hero....Reza Shah the great was a real hero!

بعد از مدتها یه مطلب حسابی نوشتی :) به قول اینورایی ها: Welcome back to the real world:)

اقای درخشان اشتباه شما درین است که قدمت تاریخی ایران را فراموش کرده اید که قهرمانش دارای ارزش های مردمی و بخصوص ضد استیلای خارجیست رستم نمونه بارز ان و کاوه بنوعی ضد دیکتاتوری غیر ایرانیست اما گنجی نقطه مقابل ارزشهای یک قهرمان است وقتی رادیو صدای امریکا و بی بی سی که ضد استقلال ایران هستند از ایشان حمایت کامل میکنند کجا ایشان قهرمان هستند؟؟پس رضا-پهلوی هم قهرمان گروهیست و رجوی هم و دیگران خیلی رک بگویم شاه قدری میخواست بایران برسد اما امریکا و انگلیس و فرانسه منافعشان ایجاب نمیکرد و از مخالفان شاه پشتیبانی کامل کردند تا ویرا هم ضعیف کرده باشند هم گوشمالی داده باشند اما انها فکر سیلاب خمینی را نکرده بودند و با انقلاب وجریان ان همراه شدند امریکا گرفتار انقلاب شد و راهش بدشمنی کامل رسید و اروپا هم هنوز پا در هواست شاید دارند باهم بعد از بیست و شش سال و چند دستگی های داخلی ایران بنقشه هایی میاندیشند ولی بقول مرغ طوفان ایران هر گز نخواهد مرد

That was an excellent piece Hoder. I enjoy your no bullshit, get right down to the point style very much I must say. You were a bit harsh on poor Batebi though! I hope you get a chance to explain your stated stance on Batebi more elaborately in the future.

ما نیازی به درست کردن قهرمان نداریم، تنها باید به کسانی که سختی های زیادی رو به خاطر استقامت در راه درست و از خودگذشتگی کشیدن احترام بذاریم، توجه کنیم و قدرشون رو بدونیم. نمونه اش همین گنجی، یا سربازها و بسیجی های واقعی زمان جنگ با عراق.

ولی ما نیاز مفرط و مبرم به ساختن قهرمان نداریم، بچه که نیستیم بابا

چرا فکر می‌کنید احمد باطبی از جنس قهرمان‌های "نوع اول" است؟ فقط می‌خواهم دلیلش را بدانم. شاید شما چیزی می‌دانید که من از آن بی‌اطلاعم. ممنون می‌شوم اگر دلیلش را به صورت یک پاورقی به متن اضافه کنید.

Indeed this is the biggest problem with Iranian culture.Maybe this is why we are so underdeveloped in today world.Instead of relying on ourselves and realising our capabilities,weaknesses and strengths,we try to find them in someone else.But the result is always the same: frustration!Someday we need to change our thoughts and look for the Hero inside ourselves not in Moein , khatami ,George Bush or others

I disagree with your claim about the importance of a “Heroic Icon" to create change or reform. This way of thinking belongs to an era in which political parties did not exist!( the time of Kaveh and Zahak). To day in well established democracies political parties try to embody the needs and wants of their constituencies and with this mandate they participate in fair election! Do so results in the establishment of a strong populace system. The problem with looking up to a hero is that once that hero is gone the whole system fall apart! Looking at the Iran's history one can see numerous examples such as Khomeini, Reza Khan and …. Iran needs well established political parties with clear ideology and work frame! I am all against this culture of "Hero Worshiping and Icon manufacturing!" Cheers!Cheers!

موافقم در مورد گنجی! و بسیاری دیگر گنجی ها مانند امیر انتظام که تنها گناهش این بود که آمریکاییها در شروع نامه او را امیر عزیز (ِDear Amir) خطاب کرده بودند!!! ولی باید قبول کنیم که ما ایرانیان از دیر باز فرهنگی مرده پرست ، سلطان پرور و کورکورانه دنباله رو قهرمان نما ها بوده اند. ولی قهرمانان واقعی ایران با بی مهری مواجه شده اند! البته چند نفر از کسانی که شما از آنها به عنوان قهرمان یاد کرده اید شاید بسیاری دیگر آنها را نمادی از یک کیش شخصیت فردی و خوراکی برای سلطانخواهی مزمن ما ایرانیان بدانند! حقیقت تلخ دیگر این است که ما ملت اکثر قهرمانان واقعی تاریخمان را یا نشناخته ایم اصلأ و یا خودمان با دست خودمان سلاخی و یا خانه نشین کرده ایم (امیر کبیر، مصدق، بابک، گلسرخی....)

http://www.iranian.com/Opinion/2000/November/Idealist/

با قسمت آخر نتیجه گیریت کاملا مخالفم. ما در فرهنگ ایرانی یک مشکل داریم: از یک طرف کسانی که مثل رستم یا مصدق داریم که همیشه رک و راست بودن. از طرفی هم فرهنگ تقیه کردن داریم، یعنی از نظر شرعی اگر اوضاع خیط شد میتونی جیم بشی یا خودت رو بزنی به کوچه علی چپ و همه چیزو حاشا کنی! بعدش هم باید به این نکته توجه داشت که کسی تفاوت هست بین کسی که واقعا دنبال راستی و حقیقت هست، و کسی که به خاطر »قهرمان بازی» دنبال این کارها میره.

ما نیاز به قهرمان پروری نداریم، بلکه باید قدر قهرمانان واقعی مون رو بدونیم.