برخلاف چیزی که احمدینژاد نشان میدهد، او به هیچ وجه نشانهی بازگشت به دوران خمینی نیست.
یک تفاوت سمبولیک اساسی بین دوران خمینی و دوران مصباح/احمدینژاد وجود دارد که خیلی چیزها را توضیح میدهد: هرچقدر در ایدئولوژی خمینی در دههی اول انقلاب، مفهوم سمبولیک امامحسین و عاشورا اهمیت مرکزی داشت، در ایدئولوژی مصباح/احمدینژاد امام زمان و مفهوم انتظار و فرج است که مفهوم مرکزی دارد.
حالا تفاوت این دو چیست؟ اولی یعنی عاشورا یک اتفاق واقعی است که در تاریخ رخ داده است و اگر اغراقهای ساختهی شیعه را از آن کنار بگذاریم همه بر سر وقوع آن موافقند. عاشورا یک شورش سیاسی بر ضد حکومت وقت و نابرابری حاکم بر آن بود. ولی دومی، یعنی فرج امام زمان تنها یک وعدهی بیتضمین است که اصولا بسیاری از علمای حتی شیعه بر سر اصل آن اختلاف دارند. چیزی که حقیقتش تنها به چند روایت شل و ول آویزان است و قرار است روزی در آینده اتفاق بیفتد. روزی که تا حالا هزارو اندی سال عقب افتاده است و ممکن هم هست که هرگز نیاید.
تفاوت دوران مصباح و خمینی خلاصه میشود در تقاوت بین این دو نماد مرکزیشان. بین امام حسین و امام زمان. بین قهرمانی و محافظهکاری، بین شورش و غیبت. و در نهایت بین واقعیت و خیال.