زبان خانهی من است. من در زبانم زندگی میکنم. هدفام دریدن ریاکاری و دورویی ایرانیان است و برای همین این وبلاگ را راه اداختم و خودم را در آن لخت کردم و مردم را به آن راه دادم و فحشهایشان را هم پاک نکردم. فکر میکنید اگر کسی دیگر جای من شده بود رواجدهندهی وبلاگ در ایران، همه چیز مثل الان بود؟
نمیشود با زبانی بیخاصیت و ریاکار به جنگ دورویی رفت. نمیشود در خانهای زندگی کرد و آن را آتش زد. اول باید از آن بیرون آمد. من از این ساختار بیرون آمدهام و هرگز به داخل آن برنمیگردم. زندگی در این ساختار (یا زبان) یعنی پذیرفتن دروغ و ریاکاریای که بر آن حاکم است.
زبان من فقط برای کسانی که در این ساختار زندگی میکنند «بیادبانه» و «خجالتآور» است. این بهترین دلیل برای آن است که من بیرونم و آنها توی خانه. بیخود نیست که وبلاگ من فیلتر شده است و مال آنها نه.
من حسین درخشانم و پنج سال است علیه فرهنگ ریاکار ایرانی طغیان کردهام.