سردبير: خودم

 مساله‌ی مشترک خمینی و صهیونیست‌ها

Excerpt: The same way orthodox Jews oppose the political form of Judaism (Secular Zionism), Iranian hardliners have always dismissed Khomeini's idea of political Islam. That's why the 'religious intellectuals' and reformists in Iran have the same problem as secular Jews: how to establish a religious-friendly transparent democracy. It's a shame that neither side uses the other's experiences and lessons. They should start an intellectual dialogue.

احمدی‌نژادی‌های ایران چند وقت گروهی یهودی را به ایران دعوت کرده بودند و برایشان در چند جا سخنرانی گذاشته بودند.

ویژگی جالب این گروه آن بود که همه بر ضد ایده‌ی صهیونیزم بودند. حالا چرا؟ چون لب کلامشان این بود که می‌گفتند جنبش صهیونیزم (تو را بخدا مزخرفات جمهوری اسلامی را دور بریزید و خودتان بروید معنی اصلی این مفهوم را نگاه کنید.) یک جنبش سکولار است و درواقع صهیونیست‌ها اصولا یهودی نیستند و گروهی التقاطی و باطل‌اند. یهودیان سرزمینی ندارند تا وقتی که موعودشان بازگردد و سرزمین آنها را به‌شان بازگرداند.

همین موضوع را می‌توان در پس‌زمینه‌ی ایرانی، با کمی تسامح، به اختلاف بین حجتیه و خمینی تشبیه کرد. حجتیه هم درست مثل آن گروه تندروی یهودی می‌گوید که خمینی با آمیختن دین و حکومت کاری برخلاف اصول اسلام شیعه کرده است و این جنبش انقلاب اسلامی یک جنبش التقاطی و باطل است. مسلمانان شیعه نباید تا وقتی که موعود نیامده است دخالتی در حکومت بکنند و هر تلاشی قبل از آن باطل است.

پس بی‌خود نیست که که آدم‌های طرفدار مصباح خاتمی را (که در واقع ورسیون هزاره‌ی سومی خمینی بود) التقاطی و حتی کافر می‌دانند و «جمهوری اسلامی» را بدعتی بزرگ و حکومتی باطل می‌دانند. همان طور که یهودیان مذهبی تندرو حکومت سکولار اسراییل را باطل و منحرف می‌دانند و صهیونیست‌ها را لعن و نفرین می‌کنند.

همین‌جا از نظر تيوریک راهی که صهیونیست‌های اسراییل می‌روند دقیقا همان راهی است که خمینی می‌رفت. اگر خمینی آدم باسودتر و دنیادیده‌تری بود، قاعدتا باید حکومت اسراییل را که دقیقا مثل خودش پس از هزاران سال سنت را شکسته بود و حکومت را به دین آمیخته بود، متحد یا حداقل همسفر خود می‌دانست.

به همین شیوه شیعه‌های تندرو و امام‌زمانی‌ها هم از نظر تئوریک در همان مسیری قدم می‌زنند که یهودیان ضد حکومت اسراییل می‌روند. آنها منافع و اهداف مشترک دارند و عجیب نیست که به همدیگر کمک کنند.

به نظر من، «روش‌فکران مذهبی» ایران و اصلاح‌طلبان سکولار باید با توجه به این نکته، دیالوگی نظری را با همتایان خود در اسراییل آغاز کنند. در هر دو کشور خطر بنیادگرایی دینی به بالاترین حد خود رسیده است و اصول دموکراتیک و نیمه‌سکولار دو کشور را به خطر انداخته است. آنها یک مساله‌ی مشترک دارند و با همفکری و یادگرفتن از تجربه‌های همدیگر آسان‌تر می‌توانند مشکلشان را حل کنند.

پادکست بعدی من گفتگویی با جوانی اسراییلی است که دقیقا درهمین باره کار می‌کند. آن را ‌حتما گوش دهید و برایش تبلیغ کنید.